- Λεπτομέρειες
- Συντάκτης: Ἁγιορεῖτες Πατέρες
- Κατηγορία: Θεολογικά
- Εμφανίσεις: 213
«ΕΚΘΕΣΙΣ ΤΗΣ ΕΞ ΑΓΙΟΡΕΙΤΩΝ ΕΠΙΤΡΟΠΗΣ»
Ἀθωνικοὶ διάλογοι, τ. 33-34, Νοέμβριος-Δεκέμβριος 1975, σσ. 20-27, 32.
[Περί τῶν βιβλίων τοῦ Τρεμπέλα: «Μυστικισμός - Ἀποφατισμός - Καταφατική Θεολογία»]
Θλίψιν πολλὴν ἐπροξένησεν εἰς ἡμᾶς ἡ ἀνάγνωσις μιᾶς διτεύχου θεολογικῆς πραγματείας ὑπὸ τὸν τίτλον: «Μυστικισμός - Ἀποφατισμός - Καταφατικὴ Θεολογία» τοῦ καθηγητοῦ κ. Παναγιώτου Τρεμπέλα.
Καὶ ἐνῶ δὲν εἶναι ἀποστολὴ τῆς Ἱερᾶς Κοινότητος τοῦ Ἁγίου Ὄρους νὰ κρίνῃ ἐπιστημονικάς πραγματείας, ὅμως, ἐπειδὴ αἰσθανόμεθα ὡς συνεχισταὶ τῆς μακρᾶς ἡσυχαστικῆς Παραδόσεως καὶ μυστικῆς Θεολογίας, ἡ ὁποία κρίνεται εἰς τὰ ἐν λόγῳ τεύχη, μετὰ συνοχῆς καρδίας καὶ πολλῆς ἀγάπης πρὸς τὴν ἀλήθειαν καὶ τοὺς ἀδελφούς μας, εἴμεθα ὑποχρεωμένοι νὰ εἴπωμεν τὰ ἑξῆς:
1. Ἡ ἑνοειδὴς Παράδοσις τῆς Ὀρθοδοξίας καὶ ἡ ἁρμονική συμφυΐα θεολογίας καὶ ζωῆς - ἀπόδειξις τῆς ζώσης πιστότητος εἰς τὸ δόγμα τῆς Χαλκηδόνος – ἐφυλάχθη ἐντὸς τῆς ᾿Εκκλησίας μας ἀλώβητος καὶ διέθρεψεν ἀνέκαθεν τὸ ἐκκλησιαστικὸν πλήρωμα μέχρι καὶ κατ᾿ αὐτὴν τὴν περίοδον τῆς Τουρκοκρατίας μὲ τὰ ζωηφόρα δόγματα τῆς ἀληθείας καὶ τὴν χάριν τῆς ἀψευδοῦς ἁγιότητος.
Κατὰ τοὺς τελευταίους ὅμως αἰῶνας καὶ κυρίως μετὰ τὴν ἀνακήρυξιν τοῦ αὐτοκεφάλου τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος, ἀρχίζει νὰ εἰσέρχεται ἐκ τῆς Δύσεως, ὑπὸ μορφὴν δῆθεν προόδου, τὸ μικρόβιον τοῦ πνευματικοῦ διχασμοῦ. Ἡ ἀσθένεια τοῦ χωρισμοῦ θεολογίας καὶ πνευματικότητος, θεολόγων καὶ «ἁγίων», ἡ ὁποία ἐμάστιζε τὸν «πεφωτισμένον» δυτικὸν πολιτισμὸν - συνέπεια τῆς δογματικῆς παρεκτροπῆς τῆς Ρωμαιοκαθολικῆς ᾿Εκκλησίας - μεταφέρεται εἰς τὸν ἰδικόν μας χῶρον.
- Λεπτομέρειες
- Συντάκτης: Πρωτοπρ. Παναγιώτης Θ. Σπάθης
- Κατηγορία: Θεολογικά
- Εμφανίσεις: 204
Παρακάτω παραθέτουμε για το «μυστήριο της Εκκλησίας», τα συμπεράσματα της σχετικής Διπλωματικής Εργασίας του πρωτοπρ. Παναγιώτου Θ. Σπάθη, με τίτλο: "Το μυστήριο της Εκκλησίας με βάση τις Δογματικές του Π. Τρεμπέλα και Ν. Ματσούκα" (ΑΠΘ, Θεολογική Σχολή, Σύμβουλος Καθηγητής: Βασίλειος Α. Τσίγκος, 2023).
Η εν λόγω Εργασία είναι σημαντική επίσης, και για την ανάλυση της πορείας των ανωτέρω καθηγητών στα θεολογικά γράμματα.
πρωτοπρ. Παναγιώτου Θ. Σπάθη, "Το μυστήριο της Εκκλησίας με βάση τις Δογματικές του Π. Τρεμπέλα και Ν. Ματσούκα", Συμπεράσματα, σσ. 71-73:
«Στην παρούσα Διπλωματική Εργασία πραγματευτήκαμε το θέμα για το μυστήριο της Εκκλησίας, όπως παρουσιάζεται στα εγχειρίδια Δογματικής των καθηγητών Π. Τρεμπέλα και Ν. Ματσούκα. Με αφετηρία τις Δογματικές των δύο θεολόγων παρουσιάστηκαν τα σημεία εκείνα που καταδεικνύουν τις ομοιότητες και διαφορές μεταξύ τους ως προς την ανάπτυξη και ερμηνεία ζητημάτων της Ορθοδόξου Εκκλησιολογίας. Με βάση όσα παρουσιάστηκαν καταλήγουμε στα εξής συμπεράσματα:
- Λεπτομέρειες
- Συντάκτης: Μητρ. Ναυπάκτου κ. Ἱερόθεος
- Κατηγορία: Θεολογικά
- Εμφανίσεις: 182
«Ὁ ἑνιαῖος ἅγιος Διονύσιος ὁ Ἀρεοπαγίτης»
Μητροπολίτου Ναυπάκτου καί Ἁγίου Βλασίου Ἱεροθέου
Εἰσήγηση στὸ ΣΤ' Θεολογικό Συνέδριο, «Ἅγιος Διονύσιος Ἀρεοπαγίτης, βίος, ἔργο καί θεολογία», 3 Ὀκτωβρίου 2020
Μέ τόν τίτλο «Ὁ ἑνιαῖος ἅγιος Διονύσιος ὁ Ἀρεοπαγίτης» καί ἐπεξήγηση «τό σημεῖο τῆς συναντήσεως τοῦ παλαιοῦ καί τοῦ καινούργιου κόσμου», μέ συγγραφέα τόν Γιῶργο Ἀλεξάνδρου ἐκδόθηκε ἕνα νέο βιβλίο ἀπό τίς ἐκδόσεις «Νεκτάριος Παναγόπουλος».
Ὁ μακαριστός π. Γεώργιος Μεταλληνός μοῦ εἶχε ζητήσει νά γράψω τόν πρόλογο, πράγμα πού τό ἔκανα, ὑπακούοντας σέ αὐτόν τόν ἐξαίρετο Κληρικό καί ἀγαπητό φίλο καί συνοδοιπόρο στήν ἱερατική καί θεολογική μου ζωή, καί ἔτσι στό βιβλίο μαζί μέ τόν πρόλογο τοῦ π. Γεωργίου Μεταλληνοῦ, δημοσιεύεται καί ὁ δικός μου πρόλογος.
Σέ αὐτόν παρουσιάζω βασικά τρία σημεῖα. Τό πρῶτον, ὅτι ὁλόκληρη ἡ ὀρθόδοξη παράδοση ἀποδέχεται τήν πατρότητα τῶν ἔργων αὐτῶν στόν ἅγιο Διονύσιο τόν Ἀρεοπαγίτη, δεύτερον, ὅτι οἱ δυτικοί ἐρευνητές, κυρίως Προτεστάντες ἀμφισβήτησαν τήν πατρότητα τῶν ἔργων αὐτῶν καί τρίτον, ὅτι ὁ Γιῶργος Ἀλεξάνδρου ἀνατρέπει τά ἐπιχειρήματα τῶν νέων ἀναθεωρητῶν.
- Λεπτομέρειες
- Συντάκτης: Θεόφιλος Ἀ. Ἀμπατζίδης
- Κατηγορία: Θεολογικά
- Εμφανίσεις: 324
Παραθέτουμε παρακάτω από την διδακτορική διατριβή του Θεοφίλου Α. Αμπατζίδη, «Η θέωση και οι προϋποθέσεις της κατά τον Συμεών το Νέο Θεολόγο» (ΑΠΘ, 2015), σχετικές παραγράφους για την "νοοτροπία" που χαρακτήριζε μεγάλη μερίδα της ορθόδοξης θεολογίας τουλάχιστον του πρώτου μισού του εικοστού αιώνα στην Ελλάδα, και σχετικὲς παραγράφους για το απαράδεκτο δίτευχο πόνημα του Παναγιώτου Τρεμπέλα, που ακόμη - δυστυχώς - κυκλοφορεί εκδοτικώς η υπ' αυτού οργανωθείσα οργάνωση "ΣΩΤΗΡ" (που προήλθε τό 1960 από τη "ΖΩΗ", που ιδρύθηκε το 1907 από μαθητές του Αποστόλου Μακράκη (1831-1905), που τον εγκατέλειψαν (αποσχίστηκαν) όταν εκείνος αρνήθηκε να συμφιλιωθεί με την Ιερά Σύνοδο).
Θεόφιλος Α. Αμπατζίδης, «Η θέωση και οι προϋποθέσεις της κατά τον Συμεών το Νέο Θεολόγο» (ΑΠΘ, 2015), σσ. 24-27:
[...] Τον πειρασμό αυτόν δε διέλαθε μερίδα της νεότερης ελληνικής θεολογίας του εικοστού αιώνος. Υποταγμένη, περισσότερο ή λιγότερο, σε σχολαστικά πρότυπα, εξαιτίας ποικίλων ιστορικών, κοινωνικών και θεολογικών παραγόντων που έχουν πληθωρικά αναλυθεί και, εξάπαντος, δεν συνιστούν αντικείμενο της παρούσης έρευνας, αρνήθηκε στα πρόσωπα εξεχόντων ακαδημαϊκών θεολόγων, αν όχι ρητά τη δυνατότητα αποδοχής των ακτίστων ενεργειών από τη μεριά του ανθρώπου, τα θεοειδή της αποτελέσματα στα πρόσωπα των αγίων της Εκκλησίας, και συγκεκριμένα του Συμεώνος του Νέου Θεολόγου.
Και ενώ στη Δύση τα φιλοκαλικά κείμενα, για παράδειγμα, μαζί με έξοχα πατερικά έργα της καλούμενης ασκητικής, νηπτικής και ησυχαστικής γραμματείας, γνώριζαν ταχύτατη διάδοση και επηρέαζαν ικανό αριθμό ανθρώπων, ειδικά των πλέον καλλιεργημένων, στην ορθόδοξη Ελλάδα υπήρξαν επιφυλάξεις μέχρι και αντιρρήσεις τόσο για την «Ορθοδοξία» της φιλοκαλικής παράδοσης και γραμματείας, όσο και για τον άγιο Γρηγόριο τον Παλαμά και τον άγιο Συμεών τον Νέο Θεολόγο.
Περιπτώσεις σαν αυτή του καθηγητή Μπαλάνου, ο οποίος θεωρούσε «λυπηρόν» το ότι η ανατολική ορθόδοξη Εκκλησία ασχολήθηκε, μάλιστα σε μια τόσο κρίσιμη στιγμή της αυτοκρατορίας, με τα προβλήματα που ήγειρε η θεολογία του Γρηγορίου Παλαμά, μάλιστα για ένα ζήτημα «τόσο προσκρούον εις την ημετέραν λογικήν» 53 (!), είναι ιδιαζόντως αποκαλυπτικές. Ο ίδιος καθηγητής της πατρολογίας θα αναγνωρίσει τον άγιο Συμεών ως πρόδρομο του Ησυχασμού, που προσπαθούσε να βρει βαθύτερη συμβολική σημασία στα τελούμενα κατά τις ιεροτελεστίες «προικισμένος με ισχυράν δόσιν φαντασίας, …με τον νοσηρόν μυστικισμόν του, όστις άλλως ήτο του συρμού κατά τους χρόνους εκείνους…» 54!
Στην έκδοση της πολύτομης Δογματικής του 55, ένας άλλος ακαδημαϊκός της νεώτερης θεολογίας, ο Παναγιώτης Τρεμπέλας, θα μνημονεύσει μόνον τρεις φορές τον άγιο Γρηγόριο Παλαμά, ως συγγραφέα πολεμικοδογματικών πραγματειών και ως επηρεασμένο από τους σχολαστικούς της Δύσης να αναζητά αναλογίες της τριάδος «νους-γνώσις-έρως» με τον τρόπο υπάρξεως της Αγίας Τριάδος 56 ! Εκείνο, όμως, που καταλογίστηκε ως το μεγάλο αμάρτημα του πολιού θεολόγου, ήταν έκδοση του τελευταίου δημοσιεύματός του, στη δύση της καριέρας και του βίου του, με τον τίτλο: Μυστικισμός-αποφατισμός-καταφατική θεολογία 57. Στο σχετικά μικρό δίτευχο αυτό πόνημα ο Τρεμπέλας έρχεται να ανατρέψει το σύνολο της νηπτικής και ασκητικής παράδοσης της Ανατολής, όχι τόσο με ρητό τρόπο, όσο με την διασπορά αμφιβολιών για την άμεση εμπειρία της θεοποιού χάρης των ακτίστων ενεργειών από τους αγίους. Η προσπάθεια αυτή υποθάλπει μια σωτηριολογική αντίληψη καθαρά ηθικιστική και μια ανάλογη ανθρωπολογία που εξαντλεί την εν Χριστώ δυναμική του ανθρώπου στα όρια της ατομικής (ηθικής) του βελτίωσης.
- Λεπτομέρειες
- Συντάκτης: Μητρ. Ναυπάκτου κ. Ἱερόθεος
- Κατηγορία: Θεολογικά
- Εμφανίσεις: 421
Τό θεολογικό ἔργο τοῦ π. Ἰωάννου Ρωμανίδη
Μητροπολίτου Ναυπάκτου καί Ἁγίου Βλασίου Ἱεροθέου
Ἀνωτάτη Ἐκκλησιαστική Ἀκαδημία Ἀθηνῶν, 10 Δεκεμβρίου 2025
Ὁ Μητροπολίτης Ναυπάκτου κ. Ἱερόθεος προσκλήθηκε ἀπό τήν Ἀνωτάτη Ἐκκλησιαστική Ἀκαδημία Ἀθηνῶν νά δώση διάλεξη στόν «Ἐπιμορφωτικό κύκλο», τήν 10η Δεκεμβρίου 2025, μέ θέμα «Τό θεολογικό ἔργο τοῦ π. Ἰωάννου Ρωμανίδη». Παρόντες στήν διάλεξη ἦταν ὁ Πρόεδρος τῆς Σχολῆς κ. Ἀθανάσιος Καψάλης, οἱ καθηγητές τῆς Σχολῆς καί οἱ φοιτητές. Ὁ Σεβασμιώτατος διάρθρωσε τήν διάλεξή του σέ τέσσερεις ἑνότητες. Στήν πρώτη ἑνότητα μίλησε γιά τά χαρακτηριστικά γνωρίσματα τῆς προσωπικότητας τοῦ π. Ἰωάννου Ρωμανίδη, ἀπό τήν γέννησή του μέχρι τήν κοίμησή του, καί τό ὅτι σπούδασε στά μεγάλα ἐρευνητικά κέντρα τῆς Ἀμερικῆς καί τῆς Εὐρώπης. Στήν δεύτερη ἑνότητα ἀναφέρθηκε στά κεντρικά σημεῖα τοῦ ἐρευνητικοῦ, θεολογικοῦ καί ἱστορικοῦ ἔργου του, ἀφοῦ ἡ θεολογία συνδέεται μέ τήν ἱστορία καί ὄχι μέ τόν μεταφυσικό κόσμο. Στήν τρίτη ἑνότητα τόνισε τήν σχέση τοῦ π. Ἰωάννου Ρωμανίδη μέ τόν π. Γεώργιο Φλωρόφσκυ, ἀφοῦ ἦταν ὁ καλύτερος καί ὀξυνούστερος μαθητής του, πράγμα πού παραθεωρεῖται ἀπό πολλούς. Καί στήν τέταρτη ἑνότητα ἀναφέρθηκε στό ὅτι στηριζόταν στήν θεολογία τῶν θεοπνεύστων ἁγίων πού εἶχαν τό χάρισμα τῆς διακρίσεως τῶν πνευμάτων, διότι γνώρισαν ἐκ πείρας ὅτι δέν ὑπάρχει καμμία ὁμοιότητα μεταξύ ἀκτίστου καί κτιστοῦ καί ὅτι ἡ ἐμπειρία τοῦ ἀκτίστου παραμένει μυστήριο καί ἀπερίγραπτο, ἀλλά σώζει τόν ἄνθρωπο. Κατέληξε ὅτι ἡ θεολογική προσφορά τοῦ π. Ἰωάννου Ρωμανίδη εἶναι μεγάλη, διότι μᾶς ἔδωσε τά «ἑρμηνευτικά κλειδιά» τῆς θεολογίας τῶν Προφητῶν, τῶν Ἀποστόλων καί τῶν Πατέρων. Ἔτσι, συνέδεσε τό lex credendi (πίστη τῶν Οἰκουμενικῶν Συνόδων) μέ τό lex orandi (λατρεία-προσευχή) καί τό lex vivendi (κάθαρση, φωτισμός, θέωση).
Εὐχαριστῶ γιά τήν πρόσκληση. Ἄν καί ὁ χρόνος μου εἶναι περιορισμένος δέν μποροῦσα νά μή ἀνταποκριθῶ στήν πρόσκληση γιά πολλούς λόγους. Οἱ κυριότεροι εἶναι οἱ ἑξῆς:
Πρῶτον. Γνώριζα τόν π. Ἰωάννη Ρωμανίδη ἀπό πολύ παλιά, πρῶτα ἀπό τά κείμενά του, ὕστερα (ἀπό τό 1988) προσωπικά στήν Ἀθήνα, κατόπιν ἀπό τήν ἔνταξή του στό Κληρικολόγιο τῆς Ἱερᾶς Μητροπόλεώς μου, καί βεβαίως μέ τήν συνεχῆ ἔρευνα στό ἔργο του καί τήν διδασκαλία του καί ἔκδοση διαφόρων βιβλίων γι’ αὐτόν, καί θέλω νά ὁμιλῶ γι’ αὐτόν.
Δεύτερον. Ἦταν ἕνας πολυτάλαντος ἄνθρωπος καί θεολόγος καί ἐρευνητής, μέ τήν παραγωγή σπουδαίου πρωτότυπου ἐρευνητικοῦ ἔργου, κατά τήν γνώμη μου ὁ καλύτερος Δογματικός θεολόγος τῶν τελευταίων ἐτῶν.
Τρίτον. Παραγνωρίζεται, δυστυχῶς, τό ἔργο του, περιθωριοποιεῖται, πολλοί ἀναφέρονται σέ αὐτόν ἐπιλεκτικά ἤ κριτικά, βεβαίως ὑπάρχουν φωτεινές ἐξαιρέσεις ὅπως οἱ καθηγητές π. Γεώργιος Μεταλληνός, κ. Βασίλειος Τσίγκος, κ. Γεώργιος Παναγόπουλος κ. ἄ.
- Λεπτομέρειες
- Συντάκτης: Ἀναστάσιος Φιλιππίδης
- Κατηγορία: Θεολογικά
- Εμφανίσεις: 514
Ἡ ἀπομάκρυνση τῆς δυτικῆς Θεολογίας ἀπό τήν Ὀρθοδοξία
Ἀναστασίου Φιλιππίδη
Τό Ἱστορικό Ὑπόβαθρο (787 μ.Χ.-1014 μ.Χ.)
Οἱ πρωτοποριακὲς μελέτες τοῦ π. Ἰ. Ρωμανίδη ἔχουν ἀναδείξει τὸ ἱστορικὸ ὑπόβαθρο τῆς ἀπομάκρυνσης τῆς Δύσης ἀπὸ τὴν Ὀρθοδοξία κατὰ τοὺς τρεῖς κρίσιμους αἰῶνες πρὶν ἀπὸ τὸ λεγόμενο Σχίσμα τοῦ 1054. Ἕνα βασικὸ συμπέρασμά του εἶναι ὅτι ἡ μεγάλη τομὴ στὴν ἱστορία τῆς Θεολογίας προῆλθε ἀπὸ τὴν ἄνοδο τοῦ Καρλομάγνου καὶ τὴν ἐπέκταση τοῦ φραγκικοῦ βασιλείου στὴν Ἰταλία, καὶ ὄχι ἀπὸ τὴν ἀπομάκρυνση τοῦ Πάπα ἀπὸ τὴν Ὀρθοδοξία, τοὐλάχιστον ὡς τὸ 1009. Οἱ Πάπες τῆς Ρώμης παρέμειναν στὴν μεγάλη πλειοψηφία τους Ὀρθόδοξοι καὶ ἀντιστάθηκαν μὲ κάθε μέσο στὴν καταθλιπτικὴ φραγκικὴ πίεση, τὴν ἐποχὴ ποὺ οἱ Φράγκοι εἰσήγαγαν αἱρετικὲς καινοτομίες στὴ χριστιανικὴ θεολογία. Στὴν παροῦσα μελέτη θὰ ἐξετάσουμε πιὸ ἀναλυτικὰ τὶς ἐξελίξεις στὸν παπικὸ θρόνο κατὰ τὶς δεκαετίες ποὺ ἀκολούθησαν τὴν ἐμφάνιση τοῦ φραγκικοῦ στρατοῦ στὴ Ρώμη.
- Λεπτομέρειες
- Συντάκτης: μ. Ἰωσήφ Βιγλιώτης
- Κατηγορία: Θεολογικά
- Εμφανίσεις: 1078
«Ψηλαφητὸν σκότος»1 οἱ αἱρετικὲς θέσεις τοῦ Μητροπολίτου Περιστερίου καὶ τῶν ὁμοϊδεατῶν του
Ἅγιον Ὄρος, 11 Νοεμβρίου 2024.
Ὑπὸ Ἰωσὴφ Μοναχοῦ Βιγλιώτου.
Τὸ κείμενο τῶν ἀπαντήσεων ξεπέρασε τὸ ἐπιστολικὸ ὅριο.
«Τὸ σύντομο ἀπαιτεῖ νὰ παραλειφθοῦν πολλὰ ἀπὸ τὰ ἀναγκαῖα, ἐνῷ τό νὰ θέλει ὁ λόγος νὰ εἶναι ὁλοκληρωμένος, σημαίνει ἡ γραφή μας νὰ φθάση σὲ μῆκος»2 λέγει ὁ Ἅγιος Φώτιος. Σὲ προϊδεάζω, π.Γιγάντιε, καταγράφοντας, ὑπὸ μορφὴν περιεχομένων, ποιά εἶναι τὰ θέματα ποὺ θὰ προσεγγιστοῦν.
Α΄. Ἀποδεικνύεται ὅτι ὅ,που κι ἂν τοποθετηθεῖ ὁ Ἐσταυρωμένος Χριστός, δὲν εἶναι «στατικός, ἀκίνητος καὶ αἰώνια νεκρὸς» πού θέλει ὁ Μητροπολίτης. Διαφορετικὰ θὰ πιστεύαμε σὲ ἕναν πεθαμένο, νεκρό, ἄρα ἀνύπαρκτο Θεό.
Β΄. Κονιορτοποιεῖται ἡ βλάσφημη θέση τοῦ Μητροπολίτη, ὅτι τὴν Μεγάλη Παρασκευὴ ἔχουμε σῶμα «πεθαμένου Θεοῦ», γιατί ἂν ἦταν ἔτσι θὰ εἴχαμε Θεοεγκατάλειψη γιὰ τρεῖς ἡμέρες. Αὐτὸ συνιστᾶ Ἀρειοθεοπασχίτικη αἵρεση.
Γ΄. Ἀποδεικνύεται ὅτι ὁ Μητροπολίτης ὑποστηρίζει ἀναληθῶς ὅτι ἡ προσκύνηση τοῦ Ἐσταυρωμένου εἶναι συνήθεια μόνο τῶν Λατίνων, ἐνῷ, δυστυχῶς γι’ αὐτὸν, ἡ προσκύνηση τοῦ Ἐσταυρωμένου εἶναι βασικὴ προϋπόθεση στὸ νὰ εἶναι ἢ νὰ γίνει κάποιος Χριστιανός. Ἐπίσης ἡ ἐκ μέρους του… «βάπτιση» τοῦ Ἐσταυρωμένου σὲ Τίμιο Σταυρὸ εἶναι πρωτάκουστη. Ἀποδεικνύεται τὸ βλάσφημο τῶν συλλογισμῶν αὐτῶν.
- Λεπτομέρειες
- Συντάκτης: ΠΠαπαδημητρίου
- Κατηγορία: Θεολογικά
- Εμφανίσεις: 2345
Ἡ Προτεσταντική «θεολογία» καί ἡ «θεολογία» τοῦ Μητρ. Περιστερίου Γρηγορίου γιά τόν Ἐσταυρωμένο *
Παν. Δ. Παπαδημητρίου
Ὀρθόδοξος Τύπος, 20/12/2024, ἀρ. φύλλου 2523, σσ. 1, 5.
Δημοσιεύτηκε στόν Ὀ.Τ. μέ τίτλο: “Προτεσταντικὴ ἡ «θεολογία» τοῦ Μητρ. Περιστερίου”
* Πρωτότυπος τίτλος. Ἐστάλη γιὰ δημοσίευση στίς 9/12/2024.
Στό προηγούμενο ἄρθρο μας, «Ἡ Θεολογία τοῦ Σταυροῦ μέ τόν Ἐσταυρωμένο στήν Ἁγία Τράπεζα»,1 ἀναλύσαμε τὴν Θεολογία τοῦ Σταυροῦ μὲ τὸν Ἐσταυρωμένο, καὶ δείξαμε ὅτι ἀνέκαθεν ὁ μεγάλος Σταυρός (μὲ τὸν Ἐσταυρωμένο ἰδίως μετὰ τὴν Εἰκονομαχία) ἦταν στὴν Ἁγία Τράπεζα. Ὅσο ὑπάρχουν Ὀρθόδοξοι Τάφοι χωρὶς Σταυρό, ἄλλο τόσο ὑπάρχει Ὀρθόδοξη Ἁγία Τράπεζα χωρίς Σταυρό! Καὶ σήμερα, ἡ Ἁγία Τράπεζα στὶς Ἐκκλησίες μας, ὅπως παλαιά, εἶναι Τάφος Μαρτύρων. Ἡ Ἁγία Τράπεζα συμβολίζει τὸν θρόνο τοῦ Θεοῦ, καὶ τὸν Γολγοθᾶ τῆς Θυσίας τοῦ Χριστοῦ.2 Τί λυπηρὸ εἶναι νὰ βλέπει κανεὶς νεωτεριστὲς σημερινοὺς Ἐπισκόπους3 νὰ ἀφήνουν τὴν Ὀρθόδοξη Παράδοση, γιὰ νὰ ἀκολουθήσουν πράξεις αἱρετικῶν (ἴσως καὶ τινῶν σλαβοφώνων) καὶ νὰ ἀποβάλλουν ἀνερυθριάστως τὸν Ἐσταυρωμένο ἀπὸ τὴν Ἁγία Τράπεζα, σκολιῶς καὶ πανούργως,4 καὶ νὰ βάζουν γιὰ τὸ θεαθῆναι, ἐπιλεκτικά ἀπὸ τὴν ἰστορία, νεοφανῆ νεωτεριστικὰ Σύνθρονα ποὺ βλέπουν πρὸς τὴν Δύση (στὴν Δύση προσεύχονται οἱ Ὀρθόδοξοι;), τὰ ὁποῖα εἶχαν καταργήσει οἱ Ἅγιοι Πατέρες, ἡ Ὀρθόδοξος Ἐκκλησία μας, καὶ συνάμα, νὰ παραθεωροῦν τὰ παλαιοχριστιανικὰ Ἱερὰ Κιβώρια μὲ τὰ Παραπετάσματα αὐτῶν, ἐπειδὴ προφανῶς τοὺς κόβουν τὴν ...θέα.5
Σὲ αὐτὸ τὸ ἄρθρο δυστυχῶς, ὡς μὴ ὤφελε, ἀναγκαζόμαστε νὰ ἀναφέρουμε τὴν Προτεσταντική6 «θεολογία» γιὰ τὸν Ἐσταυρωμένο, γιὰ νὰ τὴν ἀντιπαραβάλλουμε μὲ τὴν «θεολογία» τοῦ Μητρ. Περιστερίου Γρηγορίου, ὥστε νὰ ἀνακοπεῖ αὐτὴ ἡ νεωτεριστικὴ γάγγραινα τῆς ἀποβολῆς (ἢ μετακόμισης) τοῦ Ἐσταυρωμένου ἀπὸ τὴν Ἁγία Τράπεζα, καὶ ὁ ἐπιδιωκόμενος ἐκπροτεσταντισμός τῆς σκέψεως τῶν Ὀρθοδόξων, Κληρικῶν καὶ Λαϊκῶν, γιὰ τὴν ἐπιδιωκόμενη ψευδο-ἔνωση μὲ τοὺς Αἱρετικούς.
- Λεπτομέρειες
- Συντάκτης: Γεώργιος Ι. Μαντζαρίδης
- Κατηγορία: Θεολογικά
- Εμφανίσεις: 1181
Οριοθέτηση Ορθοδοξίας και αιρέσεως – Άγιος Γρηγόριος Παλαμάς
Γεώργιος Ι. Μαντζαρίδης, Ομότιμος Καθηγητής Θεολογικής Σχολής Α.Π.Θ.
13 Μαρτίου 2023
Την πρώτη Κυριακή των Νηστειών της Μ. Τεσσαρακοστής γιορτάζει η Εκκλησία μας την νίκη της Ορθοδοξίας εναντίον των αιρέσων. Το ιδιαίτερο ιστορικό γεγονός, που αποτέλεσε την βάση και την απαρχή του εορτασμού αυτού, ήταν η νίκη της Εκκλησίας εναντίον της εικονομαχίας. Οι εικονομάχοι πρέσβευαν ότι η χρήση των εικόνων είναι αντιχριστιανική. Δεν δέχονταν την προσκύνηση της εικόνας του Χριστού, όπως και την τιμή των εικόνων και των ιερών λειψάνων των αγίων. Η τοποθέτησή τους αυτή δεν ήταν επιφανειακή, αλλά προχωρούσε βαθύτερα ως την άρνηση της απεικονίσεως του Χριστού, πράγμα που οδηγεί τελικά στην άρνηση της σαρκώσεώς του και της παρουσίας του ως αληθινού ανθρώπου μέσα στον κόσμο. Η απόληξη αυτή της εικονομαχίας φανερώνει και τον αιρετικό χαρακτήρα της· μαρτυρεί ότι ήταν πραγματική αίρεση.
