Αὐτὸ τὸ ἄρθρο τὸ εἶχα γράψει τό 2006 καὶ τὸ εἶχα ἀναρτημένο στὸ παλαιὸ Ἀναλόγιον (μπορεῖτε νὰ τὸ δεῖτε στὸ τέλος σὲ μορφή pdf).

Οἱ ἀπόψεις μου δὲν ἔχουν ἀλλάξει σὲ σχέση μὲ τὸ ἄρθρο, ἀλλὰ ἂν ἔγραφα τὸ ἄρθρο "σήμερα", θὰ τὸ ἔγραφα μὲ πιὸ ἥπιο ὕφος.

Εἶμαι σαφέστατα ὑπὲρ τῆς Εὐχῆς, ἀλλὰ κατὰ τοῦ νὰ καταλιμπάνεται ἡ ἀκολουθία στὴν Ἐκκλησία ἀπὸ τὸ κομποσχοῖνι, ἡ ὁποῖα πράξη εἶναι ψιλὴ πλάνη ἐκ δεξιῶν. Ταῦτα δὲ ἔδει ποιῆσαι κἀκεῖνα μὴ ἀφιέναι (Ματθ. κγ' 23). Ἂς διδαχθοῦμε ἀπὸ τὸν Ἅγιο Πορφύριο τὸν Καυσοκαλυβίτη καὶ πάνυ φιλακόλουθο: «Ἀνακάλυψα ὅτι θησαυροὶ κρύβονται μέσα στὰ Μηναῖα, στὴν Παρακλητική, στὸν Ὄρθρο, τοῦ Τριωδίου, τοῦ Πεντηκοσταρίου. Καὶ θησαυροί. Ἐρωτικοὶ θησαυροί! (Θὰ σᾶς πῶ..., σ. 170)», καὶ τὸν Ἅγιο Ἰωάννη τὸν Χρυσόστομο: «Ἀπατᾷς σαυτόν ἄνθρωπε· εὔξασθαι μὲν γὰρ καὶ ἐπὶ τῆς οἰκίας δυνατόν, οὕτω δὲ εὔξασθαι ὡς ἐπὶ τῆς Ἐκκλησίας ἀδύνατον», Ἅγιος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος, PG 48,725.

«οὗ γάρ εἰσι δύο ἢ τρεῖς συνηγμένοι εἰς τὸ Ἐμὸν ὄνομα, ἐκεῖ εἰμι ἐν μέσῳ αὐτῶν», Ματθ. ιη' 20.

Ὦ κοινοβιάτη μοναχέ, εἶναι ἄλλο νὰ λὲς «δὲν κάνω τὴν καθημερινὴ ἀκολουθία τοῦ Ὄρθρου καὶ τοῦ Ἑσπερινοῦ στὴν Ἐκκλησία, ἐπειδὴ δὲν ἔχω χρόνο ἢ ἐπειδὴ βαριέμαι ἢ κτλ. καὶ κάνω μόνο κομποσχοῖνι στὸ κελλί μου», καὶ ἄλλο νὰ λὲς ὅτι «ἀντικαθιστῶ τὴν ἀκολουθία μὲ τὸ κομποσχοῖνι». Τὸ πρῶτο (ἂν γίνεται συστηματικά, χωρὶς νὰ ὑπάρχει λόγος κατὰ Χριστόν) εἶναι καταφρόνηση τῶν Ἱερῶν Κανόνων, καταφρόνηση τῶν Ἁγίων καὶ τεμπελιά, τὸ δεύτερο εἶναι ἐπιπλέον καὶ πλάνη ἱκανὴ νὰ πλανήσει καὶ τοὺς λαϊκούς. Τὸ κομποσχοῖνι, δὲν ἀντικαθιστᾶ τὶς Ἀκολουθίες, οὔτε τὰ Καθίσματα, οὔτε τοὺς Κανόνες ὡς τινὲς λέγουν καὶ πράττουν. Ἕτερον ἐκάτερον. Ἄλλο ἡ Ἀκολουθία στὴν Ἐκκλησία, ἄλλο τὸ κομποσχοῖνι καὶ ἡ Εὐχή.

Ἐμεῖς οἱ Χριστιανοὶ πρέπει νὰ ἔχουμε πρῶτα ἀπὸ ὅλα τὶς Ἀκολουθίες στὴν Ἐκκλησία μας (σύμφωνα μὲ τὶς διατάξεις τῆς Ἐκκλησίας, καὶ ἰδιαίτερα οἱ Μοναχοί), ἀλλὰ καὶ τὴν προσωπική μας Προσευχή (Κανόνα) στὸν οἴκον (κελλίον) μας.

Ὅπως ἔχουμε τὸ φαγητὸ καὶ τὸ νερό γιὰ νὰ ζήσουμε ὑλικά, ἔτσι πρέπει νὰ ἔχουμε καὶ τὴν Ἀκολουθία στὴν Ἐκκλησία (πρὸ παντός), καὶ τὴν κατ' οἶκον Προσευχή (Κανόνα) γιὰ νὰ ζήσουμε πνευματικά. Οὔτε τὸ νερὸ ἀντικαθιστᾶ τὸ φαγητό, ἀλλὰ οὔτε καὶ τὸ φαγητὸ ἀντικαθιστᾶ τὸ νερό.

Περισσότερα: Κομποσχοίνι στὸ Κελλί, ἀντὶ Ἀκολουθιῶν στὴν Ἐκκλησία;

Ἀξιόλογη ἐκπομπὴ 12 ἐπεισοδίων τῆς ΕΤ3 γιὰ τὴν ἰστορία τοῦ Πόντου.


Περισσότερα: Μνήμη μου σὲ λένε Πόντο (ΕΤ3)

Τοῦ Ὁσίου Θεοδοσίου:

Ὁ ἔχων ταπείνωσιν ταπεινοῖ τοὺς δαίμονας, ὁ δὲ μὴ ἔχων ταπείνωσιν ταπεινοῦται ὑπὸ τῶν δαιμόνων.


Τοῦ ἀββᾶ Ἡσαΐα:

Ὅποιος ἔχει ταπεινοφροσύνη, γλῶσσα δὲν ἔχει γιὰ νὰ ἐλέγξει τὸν ἕναν ποὺ εἶναι ἀμελής ἢ τὸν ἄλλον ποὺ εἶναι ἀσεβής· οὔτε μάτια ἔχει, γιὰ νὰ παρατηρεῖ τὰ ἐλαττώματα ἄλλου· οὔτε αὐτιὰ ἔχει, γιὰ νὰ ἀκούει ὅσα δὲν ὠφελοῦν τὴν ψυχή του· καὶ δὲν ἔχει νὰ μιλήσει σὲ κανέναν γιὰ τίποτε ἄλλο, παρὰ μόνο γιὰ τὶς ἁμαρτίες του· ἀλλὰ καὶ μὲ ὅλους τοὺς ἀνθρώπους ἔχει εἰρηνικὲς σχέσεις ὄχι γιὰ κάποια φιλία, ἀλλὰ γιὰ χάρη τῆς ἐντολῆς τοῦ Θεοῦ (Μάρκ. 9:50). Ἄν κανεὶς δὲν βαδίζει τὸν δρόμο τοῦτο (τῆς ταπεινοφροσύνης), ἀκόμα κι ἂν νηστεύει (αὐστηρά, τρώγοντας κάθε) ἕξι μέρες ἢ ἐπιδοθεῖ σὲ (ὁποιουσδήποτε) μεγάλους ἀγῶνες, χαμένοι πηγαίνουν ὅλοι του οἱ κόποι.[...] --Ἀπὸ τὸν Μικρὸ Εὐεργετινό    [ http://hristospanagia3.blogspot.com ]



Ἀπὸ τὸ κανάλι ISKITIAGIOUANDREOU, ἡ ψυχωφελὴς ὀμιλία τοῦ γέροντος Ἐφραῖμ τῆς Σκήτης τοῦ Ἁγίου Ἀνδρέου στὸ Ἅγιον Ὅρος στὸν Ἱερὸ Ναὸ Ἁγίου Γερασίμου Ζωγράφου Αθήνας περὶ Γάμου, Διαζυγίου, Ἐκτρώσεων, Σχέσεων γονέων-τέκνων, κ.ἄ.

Μελετῶντας τὴν ἔγκριτη ἱστορικὴ μελέτη τοῦ κ. Κώστα Β. Καραστάθη «Μέγας Κωνσταντῖνος: Κατηγορίες καὶ ἀλήθεια» (ἐκδ. Μπαρτζουλιάνου, 2008), βρῆκα τὴν ἐξῆς ἀξιοσημείωτη ὀπτικὴ γωνία τῆς συναθροίσεως τῶν Ἁγίων Πατέρων τῆς Α' Οἰκουμενικῆς Συνόδου:

«Οἱ ἐπίσκοποι, συνοδευόμενοι ἀπὸ τοὺς πρεσβυτέρους καὶ διακόνους τους, μεταξὺ τῶν ὁποίων βρίσκονταν καὶ ἄτομα ἐξειδικευμένα στὴ διαλεκτική, συγκεντρώθηκαν στὴ Νίκαια τῆς Βιθυνίας. Ὁ Θεοδώρητος περιγράφει ἐναργέστατα τὴ θλιβερὴ εἰκόνα τῶν ἐπισκόπων συνέδρων, ποὺ εἴχαν ὑποστεῖ βασανιστήρια κατὰ τὴν περίοδο τῶν διωγμῶν: "Ἦταν μὲν πολλοὶ μὲ ἀποστολικὰ χαρίσματα, ποὺ διέπρεπαν, πολλοὶ ποὺ ἔφεραν τὰ «στίγματα τοῦ Κυρίου Ἰησοῦ Χριστοῦ», κατὰ τὸν θεῖο Ἀπόστολο, στὰ σώματά τους, ὅπως ὁ Ἰάκωβος ὁ Ἀντιοχείας τῆς Μυγδονίας, ποὺ ἀνέστησε νεκροὺς καὶ τοὺς συνέταξε μεταξὺ τῶν ζωντανῶν, καὶ ἔκανε καὶ ἄλλα μύρια θαύματα, ὁ Παῦλος ὁ Νεοκαισαρείας, ποὺ εἶχε δοκιμάσει τὴ λύσσα τοῦ Λικίνιου, ἔχοντας τὰ δυό του χέρια ἀχρηστευμένα ἀπὸ πυρακτωμένο σίδερο καὶ τὰ κινητικὰ νεῦρα νεκρωμένα. Ἄλλοι μὲ βγαλμένο τὸ δεξὶ μάτι, ἄλλοι μὲ κομμένες τὶς δεξιὲς κλειδώσεις. Ἕνας ἀπὸ αὐτοὺς ἦταν ὁ Παφνούτιος ὁ Αἰγύπτιος. Καὶ γενικὰ ἦταν σὰν νὰ ἔβλεπες συγκεντρωμένο «δῆμο μαρτύρων»" [Θεοδ. Ἐκκλ. Ἱστ. βιβλ., κεφ: 6]».

Περισσότερα: Συγκεντρωμένος δῆμος Μαρτύρων

Ἀπὸ τὸ κανάλι τῆς ἐνορίας τῆς Ἁγίας Ζώνης, παρατείθενται δύο βίντεο σχετικὰ μὲ τὴν μετάνοια τοῦ Χαριλάου Φλωράκη, ἀπὸ βιντεοσκοπημένη ὀμιλία τοῦ π. Ἀθανασίου Σιμωνοπετρίτη ποὺ ἔγινε στὴ Σχολὴ Γονέων (Ἀνοικτὸ Πανεπιστήμιο Κατερίνης) τὴν Δευτέρα 11 Φεβρουαρίου 2008. 

Περισσότερα: Ἡ Μετάνοια τοῦ Χαριλάου Φλωράκη

 

δεῖτε καὶ τὸ βιβλίο γιὰ τὸν γέροντα: Ὁ Γέρων Εὐδόκιμος Μοναστερλῆς

 

Ἀ (21/4/2012) --Το 2011 στὴν ἑορτὴ τοῦ Ἁγίου Εὐδοκίμου, μετὰ τὴν θεία λειτουργία (περίπου 6 ἄτομα) πήγαμε στὸ μνῆμα τοῦ μακαριστοῦ γέροντα. Ἔβαλαν λάδι καὶ λουμίνι καὶ ἐψάχναμε ὅλοι γιὰ ἀναπτῆρα ἢ σπίρτα. Ἀναπτῆρα εἴχε μόνο μιὰ κοπέλα ἡ ὁποῖα μόλις ἄναψε τὸ καντῆλι μᾶς εἶπε: εἶχα τηλεφωνήσει στὸν γέροντα ὅταν ἦταν στὸ νοσοκομεῖο στὸ Ναύπλιο (ἐργαζόμουν τότε στὴν Βόρειο Ἑλλάδα) «γέροντα νὰ ἔρθω νὰ πάρω τὴν εὐχή σου»; Ὁ γέροντας μοῦ εἶπε, τώρα παιδί μου ξέρω ὅτι δὲν μπορεῖς νὰ ἔρθεις (ὁ γέροντας ἦταν στὸ νοσοκομεῖο τό 2004), ὅταν ὅμως θὰ ἔρθεις στὸ μοναστῆρι, ἐσὺ θὰ ἀνάψεις τὸ καντῆλι στὸ μνῆμα μου. Τὴν εὐχή του νὰ ἔχουμε.

Ἀ --Γιὰ κάποιο διάστημα ὅταν πήγαινα στὸ μοναστῆρι, μοῦ ἔλεγε ὁ γέροντας «μὲ τί ἤρθες;»; «Μὲ τὸ αὐτοκίνητο, γέροντα». «Πᾶμε νὰ μοῦ τὸ δείξεις», καὶ πηγαίναμε στὸ αὐτοκίνητο καὶ τὸ σταύρωνε ὁ γέροντας. Αὐτὸ συνέβη ἀρκετὲς φορές. Ἀργότερα τρακάρησα στὸ σημεῖο ποὺ σταύρωνε ὁ γέροντας, ἀλλὰ εὐτυχῶς μὲ μικροζημιές καὶ χωρὶς νὰ πάθω τίποτα.

 (25/2/2011) --Πρὶν τρία χρόνια ἤμουν μὲ ἕνα φίλο στὸ Ἅγιον Ὅρος. Κοντὰ στὴν Μονὴ Κουτλουμουσίου σὲ μιὰ καλύβη (Κελλί Ὁσίου Χριστοδούλου, Μονῆς Κουτλουμουσίου) εἶναι ὁ Γέροντας Γαβριήλ τὸν ὁποῖον ἐπισκεφθήκαμε. Ἀπὸ ποὺ εἴστε παιδιά; Γέροντα ἀπὸ Ζάκυνθο καὶ ὁ φίλος μου ἀπὸ ἕνα χωριὸ τῆς Κορινθίας ποὺ λέγεται Χιλιομόδι. Καὶ ὁ γέροντας Γαβριὴλ: Μετὰ τὸ Χιλιομόδι εἶναι ἕνα χωριὸ ὁ Ἅγιος Βασίλειος, πιὸ πέρα εἶναι τὰ Δερβενάκια, ἐκεῖ κοντὰ εἶναι ἕνα μικρὸ μοναστήρι ποὺ τὸ ἔφτιαξε ἕνας ἱερομόναχος ποὺ τώρα ἔχει κοιμηθεῖ, ὀνόματι Εὐδόκιμος. Αὐτὸς παιδιὰ νὰ ξέρετε ὅτι ἦταν σὲ μεγάλα μέτρα ἁγιότητος.

πρεσβυτέρα Καλυψὼ Δημητριάδη --ἦταν διορατικός, γιατί νά τό κρύψουμε τό ξέρουν όλοι, καί ὅλα τά πνευματικοπαίδια του κάτω ἀπό τό πετραχεῖλι ἔχουνε νά ποῦν... ἔλεγε παιδί μου αὐτό πρέπει νά κάνεις κάν'το καί θά δεῖς, καί πραγματικά ἔλυνε προβλήματα χιλιάδων ἀνθρώπων ὅπως καί τά δικά μου.

κ. Ἀ (2016) --Ὅταν ὁ γέροντας ἦταν στὸ νοσοκομεῖο, κάποια στιγμὴ πολλοὶ αἰσθανθήκαμε μιὰ ἄρρητη εὐωδία στὸ μοναστήρι. Έπικοινωνήσαμε μὲ τὸ νοσοκομεῖο καὶ μᾶς εἴπαν ὅτι ὁ Γέροντας κοιμήθηκε!

Περισσότερα: Ὁ Γέροντας Εὐδόκιμος: Διηγήσεις πνευματικῶν του παιδιῶν

Ο Γέροντας ΕυδόκιμοςὉ Γέρων Εὐδόκιμος Μοναστερλῆς γεννήθηκε 5 Μαρτίου 1931 στὴν Κόρινθο ἀπὸ γονεῖς πρόσφυγες Μικρασιάτες ἀπὸ τὴν Σμύρνη, τὸν Κωνσταντῖνο καὶ τὴν Αἰκατερίνη. Ἦταν παιδὶ πολύτεκνης καὶ φτωχῆς οἰκογενείας 13 παιδιῶν. Τὸ κοσμικό του ὄνομα ἦταν Ἐμμανουήλ. Δεκατριῶν ἐτῶν ἔχασε τὸ πόδι του καὶ τὸ ἕνα μάτι ἀπὸ νάρκη, καὶ ἀργότερα εἶπε «ὁ διάβολος μὲ ἀδίκησε». Στὸ νοσοκομεῖο, στὴν κατοχή, ποὺ πῆγε χτυπημένος ἀπὸ τὴν νάρκη, γνώρισε τὸν μοναχὸ Σάββα ἐκ τῆς Καλύμνου (τὸν Ἅγιον Σάββα ἐκ τῆς Καλύμνου) ὁ ὁποῖος τοῦ προεῖπε ὅτι θὰ γίνει καλὸς ἱερομόναχος. Προτοῦ ἀκόμη χτιστεῖ τὸ μοναστῆρι τοῦ Ἁγίου Παταπίου στὰ Γεράνεια, πήγαινε ἐκεῖ στὸν Ἅγιο τακτικὰ μὲ τὶς πατερίτσες. Σὲ ἠλικία 16 ἐτῶν ἔβαλε ξύλινο πόδι ποὺ δωρίζονταν τότε στοὺς ἀναπήρους καὶ ἄφησε τὶς πατερίτσες. Ἐτῶν 16 ἔφυγε ἀπὸ τὸ σπίτι του γιὰ τὸν πολυπόθητο μοναχικὸ βίο. Ἡ κουρά του ἔγινε στὴν Ἱερὰ Μονὴ Ἁγίου Δημητρίου στὸ Στεφάνι Κορινθίας (ἀργότερα διετέλεσε καὶ Ἠγούμενος· τώρα εἶναι γυναικεῖο μοναστῆρι), ὅπου χειροτονήθηκε καὶ διάκονος. Ὁ μακαριστὸς Ἀρχιεπίσκοπος Κορίνθου Μιχαὴλ (μετέπειτα Ἀμερικῆς) ἤθελε νὰ τὸν ἔπαιρνε μαζί του στὴν Ἀμερική, ἀλλὰ ὁ γέροντας δὲν θέλησε. Πῆγε ἐπίσης στὸν Ἅγιον Ὅρος ὅπου καὶ ἔμεινε ἕναν περίπου χρόνο καὶ εἶχε γέροντα τὸν γ. Εὐδόκιμο. Ὁ παπα-Τύχων (γέροντας τοῦ γ. Παϊσίου) τοῦ εἶπε ὅτι ἐσένα Εὐδόκιμε δὲν σὲ προορίζει ὁ Θεὸς γιὰ ἐδώ. Ἀργότερα πῆγε μερικὰ χρόνια ἱεραποστολὴ στὴν Βηρυττό (ἐκεῖ χειροτονήθηκε ἱερέας καὶ ἔλαβε τὸ ὀφφίκιον τοῦ ἀρχιμανδρίτου), ἀπὸ ὅπου συχνάκις ἐπισκεπτόταν τὰ Ἱεροσόλυμα καὶ τὸν Πανάγιο Τάφο. Πῆγε ἐπίσης στὴν ἱεραποστολὴ στὸν π. Χρυσόστομο Παπασαραντόπουλο στὴν Ἀφρική, μετὰ ἀπὸ πρόσκληση τοῦ ἰδίου. Πῆγε ἐφημέριος στὴν Μακεδονία στὴν Νάουσα, καὶ ἀργότερα ἐπέστρεψε στὴν Κορινθία ὅπου ἐπὶ 25 ἔτη ἦταν ἐφημέριος στὸν Ἱερὸ Ναὸ τοῦ Ἁγίου Δημητρίου στὸ χωρίον Ἅγιος Βασίλειος. Ζοῦσε ἀσκητικὰ πάνω ἀπὸ τὸν Ἅγιο Βασίλειο, στὰ Δερβενάκια, στὸ ἐξωκκλήσι τοῦ Ἁγίου Σώζοντος (κάτω ἀπὸ τὸ ἄγαλμα τοῦ Θ. Κολοκοτρώνη). Ἐξομολογοῦσε διαρκῶς τὰ πάμπολλα πνευματικά του παιδιά, καὶ ἐπέστρεφε ψυχὲς στὸν Θεό, μὲ τὰ σωτήρια λόγια του. Ὅτι ὥρα καὶ νὰ ἐρχόντουσαν οἱ προσκυνηταὶ τοὺς ἐξομολογοῦσε. Εἶχε τὸ προορατικὸ καὶ διορατικὸ χάρισμα, τὰ ὁποῖα χαρίσματα φανερώνονταν σὲ πολλούς, παρόλο ποὺ ὁ ἴδιος ἦταν ἄκρως ταπεινός. Ἀργότερα τὸ 1993 ἔκτισε τὴν Ἱερὰ Μονὴ Ἁγίων Κυπριανοῦ καὶ Ἰουστίνης στὰ Δερβενάκια Κορινθίας, ὅπου καὶ συνέρρεε πλῆθος κόσμου γιὰ ἐξομολόγηση καὶ νὰ ἀκούσει καὶ νὰ παρηγορηθεῖ ἀπὸ τὰ σοφὰ καὶ πνευματικά λόγια του. Εἶχε ἐπίσης πνευματικὰ παιδιὰ στὴν Ἀμερικὴ, Καναδᾶ καὶ Γερμανία, καὶ τοὺς ἐπισκεπτόταν συχνά. Τελοῦσε καθημερινῶς τὶς ἀκολουθίες καὶ τὴν θεία Λειτουργία. Ἡ φιλοξενία του ἦταν ἀπερίγραπτη καὶ ἡ τράπεζα τῆς Μονῆς ἦταν ἀνοιχτὴ σὲ ὅλους τοὺς προσκυνητές. Εἶχε ἀρκετὲς ἀσθένειες, πέρα ἀπὸ τὸ γεγονὸς ὅτι ἀπὸ 13 ἐτῶν ἦταν μὲ ἕνα πόδι καὶ ἕνα μάτι, ζάχαρο γιὰ τὸ ὁποῖο ἔπαιρνε καθημερινῶς ἰνσουλίνη, καρδιά, καὶ τελευταίως προβλήματα μὲ τὸ καλό του μάτι. Προβλέποντας τὸ τέλος του, ἐκοιμήθη ἐν Κυρίῳ τῇ 1ῃ Μαΐου 2004, τῷ Σαββάτῳ ἑσπέρας, πρὸ τῆς Κυριακῆς τοῦ Παραλύτου. Πλῆθος λαοῦ συνέρρευσε στὴν κηδεία του (τόσο κόσμο εἶχα νὰ δῶ στὴν κηδεία τοῦ Κορινθίας Προκοπίου εἶπε μιὰ εὐλαβῆς κυρία) παρότι ἔγινε σὲ διάστημα μικρότερο τῶν 24 ὡρῶν ἀπὸ τὴν κοίμησίν του, ἴσως κατὰ θεία παραχώρηση διότι δὲν θὰ ἔφτανε ὁ τόπος γιὰ νὰ χωρέσει τὸν κόσμο.

Περισσότερα: Ὁ Γέροντας Εὐδόκιμος

Υποκατηγορίες