Ἀπὸ τὸ κανάλι ISKITIAGIOUANDREOU, οἱ ψυχωφελεῖς ὀμιλίες τοῦ γέροντος Ἐφραῖμ τῆς Σκήτης τοῦ Ἁγίου Ἀνδρέου στὸ Ἅγιον Ὅρος στὸν Ραδιοφωνικὸ Σταθμό Λίμπερο (Libero)

keywords: Ομιλία, Ομιλίες γέροντα Εφραίμ στον Λίμπερο (Libero), Σκήτη Αγίου Ανδρέα, Άγιον Όρος.

Μελετῶντας τὴν ἔγκριτη ἱστορικὴ μελέτη τοῦ κ. Κώστα Β. Καραστάθη «Μέγας Κωνσταντῖνος: Κατηγορίες καὶ ἀλήθεια» (ἐκδ. Μπαρτζουλιάνου, 2008), βρῆκα τὴν ἐξῆς ἀξιοσημείωτη ὀπτικὴ γωνία τῆς συναθροίσεως τῶν Ἁγίων Πατέρων τῆς Α' Οἰκουμενικῆς Συνόδου:

«Οἱ ἐπίσκοποι, συνοδευόμενοι ἀπὸ τοὺς πρεσβυτέρους καὶ διακόνους τους, μεταξὺ τῶν ὁποίων βρίσκονταν καὶ ἄτομα ἐξειδικευμένα στὴ διαλεκτική, συγκεντρώθηκαν στὴ Νίκαια τῆς Βιθυνίας. Ὁ Θεοδώρητος περιγράφει ἐναργέστατα τὴ θλιβερὴ εἰκόνα τῶν ἐπισκόπων συνέδρων, ποὺ εἴχαν ὑποστεῖ βασανιστήρια κατὰ τὴν περίοδο τῶν διωγμῶν: "Ἦταν μὲν πολλοὶ μὲ ἀποστολικὰ χαρίσματα, ποὺ διέπρεπαν, πολλοὶ ποὺ ἔφεραν τὰ «στίγματα τοῦ Κυρίου Ἰησοῦ Χριστοῦ», κατὰ τὸν θεῖο Ἀπόστολο, στὰ σώματά τους, ὅπως ὁ Ἰάκωβος ὁ Ἀντιοχείας τῆς Μυγδονίας, ποὺ ἀνέστησε νεκροὺς καὶ τοὺς συνέταξε μεταξὺ τῶν ζωντανῶν, καὶ ἔκανε καὶ ἄλλα μύρια θαύματα, ὁ Παῦλος ὁ Νεοκαισαρείας, ποὺ εἶχε δοκιμάσει τὴ λύσσα τοῦ Λικίνιου, ἔχοντας τὰ δυό του χέρια ἀχρηστευμένα ἀπὸ πυρακτωμένο σίδερο καὶ τὰ κινητικὰ νεῦρα νεκρωμένα. Ἄλλοι μὲ βγαλμένο τὸ δεξὶ μάτι, ἄλλοι μὲ κομμένες τὶς δεξιὲς κλειδώσεις. Ἕνας ἀπὸ αὐτοὺς ἦταν ὁ Παφνούτιος ὁ Αἰγύπτιος. Καὶ γενικὰ ἦταν σὰν νὰ ἔβλεπες συγκεντρωμένο «δῆμο μαρτύρων»" [Θεοδ. Ἐκκλ. Ἱστ. βιβλ., κεφ: 6]».

Διαβάστε περισσότερα: Συγκεντρωμένος δῆμος Μαρτύρων

Ἀπὸ τὸ κανάλι τῆς ἐνορίας τῆς Ἁγίας Ζώνης, παρατείθενται δύο βίντεο σχετικὰ μὲ τὴν μετάνοια τοῦ Χαριλάου Φλωράκη, ἀπὸ βιντεοσκοπημένη ὀμιλία τοῦ π. Ἀθανασίου Σιμωνοπετρίτη ποὺ ἔγινε στὴ Σχολὴ Γονέων (Ἀνοικτὸ Πανεπιστήμιο Κατερίνης) τὴν Δευτέρα 11 Φεβρουαρίου 2008. 

Διαβάστε περισσότερα: Ἡ Μετάνοια τοῦ Χαριλάου Φλωράκη

Ἀ (21/4/2012) --Το 2011 στὴν ἑορτὴ τοῦ Ἁγίου Εὐδοκίμου, μετὰ τὴν θεία λειτουργία (περίπου 6 ἄτομα) πήγαμε στὸ μνῆμα τοῦ μακαριστοῦ γέροντα. Ἔβαλαν λάδι καὶ λουμίνι καὶ ἐψάχναμε ὅλοι γιὰ ἀναπτῆρα ἢ σπίρτα. Ἀναπτῆρα εἴχε μόνο μιὰ κοπέλα ἡ ὁποῖα μόλις ἄναψε τὸ καντῆλι μᾶς εἶπε: εἶχα τηλεφωνήσει στὸν γέροντα ὅταν ἦταν στὸ νοσοκομεῖο στὸ Ναύπλιο (ἐργαζόμουν τότε στὴν Βόρειο Ἑλλάδα) «γέροντα νὰ ἔρθω νὰ πάρω τὴν εὐχή σου»; Ὁ γέροντας μοῦ εἶπε, τώρα παιδί μου ξέρω ὅτι δὲν μπορεῖς νὰ ἔρθεις (ὁ γέροντας ἦταν στὸ νοσοκομεῖο τό 2004), ὅταν ὅμως θὰ ἔρθεις στὸ μοναστῆρι, ἐσὺ θὰ ἀνάψεις τὸ καντῆλι στὸ μνῆμα μου. Τὴν εὐχή του νὰ ἔχουμε.

 (25/2/2011) --Πρὶν τρία χρόνια ἤμουν μὲ ἕνα φίλο στὸ Ἅγιον Ὅρος. Κοντὰ στὴν Μονὴ Κουτλουμουσίου σὲ μιὰ καλύβη (Κελλί Ὁσίου Χριστοδούλου, Μονῆς Κουτλουμουσίου) εἶναι ὁ Γέροντας Γαβριήλ τὸν ὁποῖον ἐπισκεφθήκαμε. Ἀπὸ ποὺ εἴστε παιδιά; Γέροντα ἀπὸ Ζάκυνθο καὶ ὁ φίλος μου ἀπὸ ἕνα χωριὸ τῆς Κορινθίας ποὺ λέγεται Χιλιομόδι. Καὶ ὁ γέροντας Γαβριὴλ: Μετὰ τὸ Χιλιομόδι εἶναι ἕνα χωριὸ ὁ Ἅγιος Βασίλειος, πιὸ πέρα εἶναι τὰ Δερβενάκια, ἐκεῖ κοντὰ εἶναι ἕνα μικρὸ μοναστήρι ποὺ τὸ ἔφτιαξε ἕνας ἱερομόναχος ποὺ τώρα ἔχει κοιμηθεῖ, ὀνόματι Εὐδόκιμος. Αὐτὸς παιδιὰ νὰ ξέρετε ὅτι ἦταν σὲ μεγάλα μέτρα ἁγιότητος.

πρεσβυτέρα Καλυψὼ Δημητριάδη --ἦταν διορατικός, γιατί νά τό κρύψουμε τό ξέρουν όλοι, καί ὅλα τά πνευματικοπαίδια του κάτω ἀπό τό πετραχεῖλι ἔχουνε νά ποῦν... ἔλεγε παιδί μου αὐτό πρέπει νά κάνεις κάν'το καί θά δεῖς, καί πραγματικά ἔλυνε προβλήματα χιλιάδων ἀνθρώπων ὅπως καί τά δικά μου.

κ. Ἀ (2016) --Ὅταν ὁ γέροντας ἦταν στὸ νοσοκομεῖο, κάποια στιγμὴ πολλοὶ αἰσθανθήκαμε μιὰ ἄρρητη εὐωδία στὸ μοναστήρι. Έπικοινωνήσαμε μὲ τὸ νοσοκομεῖο καὶ μᾶς εἴπαν ὅτι ὁ Γέροντας κοιμήθηκε!

Διαβάστε περισσότερα: Ὁ Γέροντας Εὐδόκιμος: Διηγήσεις πνευματικῶν του παιδιῶν

Ο Γέροντας ΕυδόκιμοςὉ Γέρων Εὐδόκιμος Μοναστερλῆς γεννήθηκε 5 Μαρτίου 1931 στὴν Κόρινθο ἀπὸ γονεῖς πρόσφυγες Μικρασιάτες ἀπὸ τὴν Σμύρνη, τὸν Κωνσταντῖνο καὶ τὴν Αἰκατερίνη. Ἦταν παιδὶ πολύτεκνης καὶ φτωχῆς οἰκογενείας 13 παιδιῶν. Τὸ κοσμικό του ὄνομα ἦταν Ἐμμανουήλ. Δεκατριῶν ἐτῶν ἔχασε τὸ πόδι του καὶ τὸ ἕνα μάτι ἀπὸ νάρκη, καὶ ἀργότερα εἶπε «ὁ διάβολος μὲ ἀδίκησε». Στὸ νοσοκομεῖο, στὴν κατοχή, ποὺ πῆγε χτυπημένος ἀπὸ τὴν νάρκη, γνώρισε τὸν μοναχὸ Σάββα ἐκ τῆς Καλύμνου (τὸν Ἅγιον Σάββα ἐκ τῆς Καλύμνου) ὁ ὁποῖος τοῦ προεῖπε ὅτι θὰ γίνει καλὸς ἱερομόναχος. Προτοῦ ἀκόμη χτιστεῖ τὸ μοναστῆρι τοῦ Ἁγίου Παταπίου στὰ Γεράνεια, πήγαινε ἐκεῖ στὸν Ἅγιο τακτικὰ μὲ τὶς πατερίτσες. Σὲ ἠλικία 16 ἐτῶν ἔβαλε ξύλινο πόδι ποὺ δωρίζονταν τότε στοὺς ἀναπήρους καὶ ἄφησε τὶς πατερίτσες. Ἐτῶν 16 ἔφυγε ἀπὸ τὸ σπίτι του γιὰ τὸν πολυπόθητο μοναχικὸ βίο. Ἡ κουρά του ἔγινε στὴν Ἱερὰ Μονὴ Ἁγίου Δημητρίου στὸ Στεφάνι Κορινθίας (ἀργότερα διετέλεσε καὶ Ἠγούμενος· τώρα εἶναι γυναικεῖο μοναστῆρι), ὅπου χειροτονήθηκε καὶ διάκονος. Ὁ μακαριστὸς Ἀρχιεπίσκοπος Κορίνθου Μιχαὴλ (μετέπειτα Ἀμερικῆς) ἤθελε νὰ τὸν ἔπαιρνε μαζί του στὴν Ἀμερική, ἀλλὰ ὁ γέροντας δὲν θέλησε. Πῆγε ἐπίσης στὸν Ἅγιον Ὅρος ὅπου καὶ ἔμεινε ἕναν περίπου χρόνο καὶ εἶχε γέροντα τὸν γ. Εὐδόκιμο. Ὁ παπα-Τύχων (γέροντας τοῦ γ. Παϊσίου) τοῦ εἶπε ὅτι ἐσένα Εὐδόκιμε δὲν σὲ προορίζει ὁ Θεὸς γιὰ ἐδώ. Ἀργότερα πῆγε μερικὰ χρόνια ἱεραποστολὴ στὴν Βηρυττό (ἐκεῖ χειροτονήθηκε ἱερέας καὶ ἔλαβε τὸ ὀφφίκιον τοῦ ἀρχιμανδρίτου), ἀπὸ ὅπου συχνάκις ἐπισκεπτόταν τὰ Ἱεροσόλυμα καὶ τὸν Πανάγιο Τάφο. Πῆγε ἐπίσης στὴν ἱεραποστολὴ στὸν π. Χρυσόστομο Παπασαραντόπουλο στὴν Ἀφρική, μετὰ ἀπὸ πρόσκληση τοῦ ἰδίου. Πῆγε ἐφημέριος στὴν Μακεδονία στὴν Νάουσα, καὶ ἀργότερα ἐπέστρεψε στὴν Κορινθία ὅπου ἐπὶ 25 ἔτη ἦταν ἐφημέριος στὸν Ἱερὸ Ναὸ τοῦ Ἁγίου Δημητρίου στὸ χωρίον Ἅγιος Βασίλειος. Ζοῦσε ἀσκητικὰ πάνω ἀπὸ τὸν Ἅγιο Βασίλειο, στὰ Δερβενάκια, στὸ ἐξωκκλήσι τοῦ Ἁγίου Σώζοντος (κάτω ἀπὸ τὸ ἄγαλμα τοῦ Θ. Κολοκοτρώνη). Ἐξομολογοῦσε διαρκῶς τὰ πάμπολλα πνευματικά του παιδιά, καὶ ἐπέστρεφε ψυχὲς στὸν Θεό, μὲ τὰ σωτήρια λόγια του. Ὅτι ὥρα καὶ νὰ ἐρχόντουσαν οἱ προσκυνηταὶ τοὺς ἐξομολογοῦσε. Εἶχε τὸ προορατικὸ καὶ διορατικὸ χάρισμα, τὰ ὁποῖα χαρίσματα φανερώνονταν σὲ πολλούς, παρόλο ποὺ ὁ ἴδιος ἦταν ἄκρως ταπεινός. Ἀργότερα τὸ 1993 ἔκτισε τὴν Ἱερὰ Μονὴ Ἁγίων Κυπριανοῦ καὶ Ἰουστίνης στὰ Δερβενάκια Κορινθίας, ὅπου καὶ συνέρρεε πλῆθος κόσμου γιὰ ἐξομολόγηση καὶ νὰ ἀκούσει καὶ νὰ παρηγορηθεῖ ἀπὸ τὰ σοφὰ καὶ πνευματικά λόγια του. Εἶχε ἐπίσης πνευματικὰ παιδιὰ στὴν Ἀμερικὴ, Καναδᾶ καὶ Γερμανία, καὶ τοὺς ἐπισκεπτόταν συχνά. Τελοῦσε καθημερινῶς τὶς ἀκολουθίες καὶ τὴν θεία Λειτουργία. Ἡ φιλοξενία του ἦταν ἀπερίγραπτη καὶ ἡ τράπεζα τῆς Μονῆς ἦταν ἀνοιχτὴ σὲ ὅλους τοὺς προσκυνητές. Εἶχε ἀρκετὲς ἀσθένειες, πέρα ἀπὸ τὸ γεγονὸς ὅτι ἀπὸ 13 ἐτῶν ἦταν μὲ ἕνα πόδι καὶ ἕνα μάτι, ζάχαρο γιὰ τὸ ὁποῖο ἔπαιρνε καθημερινῶς ἰνσουλίνη, καρδιά, καὶ τελευταίως προβλήματα μὲ τὸ καλό του μάτι. Προβλέποντας τὸ τέλος του, ἐκοιμήθη ἐν Κυρίῳ τῇ 1ῃ Μαΐου 2004, τῷ Σαββάτῳ ἑσπέρας, πρὸ τῆς Κυριακῆς τοῦ Παραλύτου. Πλῆθος λαοῦ συνέρρευσε στὴν κηδεία του (τόσο κόσμο εἶχα νὰ δῶ στὴν κηδεία τοῦ Κορινθίας Προκοπίου εἶπε μιὰ εὐλαβῆς κυρία) παρότι ἔγινε σὲ διάστημα μικρότερο τῶν 24 ὡρῶν ἀπὸ τὴν κοίμησίν του, ἴσως κατὰ θεία παραχώρηση διότι δὲν θὰ ἔφτανε ὁ τόπος γιὰ νὰ χωρέσει τὸν κόσμο.

Διαβάστε περισσότερα: Ὁ Γέροντας Εὐδόκιμος

Υποκατηγορίες