Ἡ πάνυ ψυχωφέλιμη ὀμιλία τοῦ γέροντος Σάββα Ἀχιλλέως περὶ Προσευχῆς παρατίθεται ἐδῶ.

 

 

Εἰς τὴν σελίδα «Παντοκράτωρ» περιέχονται ψυχωφελεῖς κατηχήσεις/ὀμιλίες τοῦ μακαριστοῦ γέροντος Σάββα Ἀχιλλέως τοῦ καὶ κτίτορος τοῦ Ἱ.Ν. Ἁγίου Γεωργίου Καρέα, ἀπὸ ὅπου καὶ πήραμε τὴν παροῦσα ὀμιλία.

 

Κυκλοφόρησε [δωρεὰν] ἡ τρίτη ἔκδοση τοῦ βιβλίου γιὰ τὸν μακαριστό γέροντά μου Εὐδόκιμο, σὲ ἔγχρωμη μορφή. 

 

 

Ὁ Γέρων Εὐδόκιμος Μοναστερλῆς
Κτίτωρ τῆς Ἱερᾶς Μονῆς Ἁγίων Κυπριανοῦ καὶ Ἰουστίνης στὰ Δερβενάκια Κορινθίας
(1931-2004)
Σύντομος βίος καὶ διηγήσεις

Ἔκδοση 3η, Δερβενάκια 2019
ISBN: 978-618-00-1313-9

Περισσότερα: Ο Γέρων Ευδόκιμος Μοναστερλής (βιβλίο, pdf)

 

Ἡ ψυχωφέλιμη ὀμιλία τοῦ γέροντος Σάββα Ἀχιλλέως περὶ Ἐκκλησιασμοῦ παρατίθεται ἐδῶ.

 

 

Εἰς τὴν σελίδα «Παντοκράτωρ» περιέχονται ψυχωφελεῖς κατηχήσεις/ὀμιλίες τοῦ μακαριστοῦ γέροντος Σάββα Ἀχιλλέως τοῦ καὶ κτίτορος τοῦ Ἱ.Ν. Ἁγίου Γεωργίου Καρέα, ἀπὸ ὅπου καὶ πήραμε τὴν παροῦσα ὀμιλία.

 

Η μάνα μου η Λογγοβάρδα

Αναμνήσεις του Ηγουμένου της Ι. Μονής Δοχειαρίου Αγίου Όρους

Αρχιμ. Γρηγορίου Ζουμή

20 Μαρτίου 2011

 

Ας τρέξουμε με γοργόφτερο κα­ράβι από την Πάτμο στην Πάρο. Αυτά τα δυο νησάκια δεν έμειναν πο­τέ απαράκλητα και ορφανά από πνευματικούς πα­τέρες. Φαίνεται, ο Θεός τα αγάπησε και δεν σήκωσε ποτέ από πάνω τους την φροντίδα Του. Την απο­κάλεσα μάνα, χωρίς να αισθάνομαι της υπερβολής το ατόπημα. Μάνα δεν είναι, μόνον αυτή πού κυοφορεί, τίκτει και θηλάζει, αλλά και εκείνη πού προστατεύει και φροντίζει τα μικρά πλάσματα, πού δεν μπορούν στους κινδύνους να υπερασπίσουν τον εαυ­τό τους. Ευθύς ως ποδάρωσα η Λογγοβάρδα υπήρξε για μένα το ξωμάντρι της ζωής μου. Έξι χρόνων προσκύνησα σ’ αυτό το άβατο Μοναστήρι. Αυτοί οι αρχαίοι μοναχοί, πού καθόλου δεν παρασάλευσαν την αρχαία τάξη του μοναχισμού, δεν άνοιξαν την πόρτα τους στον σύγχρονο πολιτισμό. Από το κανδήλι της Εκκλησίας μέχρι το φαγητό, την τράπε­ζα, το ρούχο και το φέρσιμο υπήρξαν οι δάσκαλοι μου στα μοναχικά σκάμματα.

-Μάνα, δεν το φορώ αυτό, είναι φανταχτερό, δεν φοράνε τέτοια στο Μοναστήρι.

-Μα δεν είσαι ακόμη μοναχός.

-Μη στεναχωριέσαι, μάνα θα γίνω.

Σ’ αυτό το φροντιστήριο εξασκήθηκαν και διακό­νησαν άνδρες σπουδαίοι, μεγάλης αυτοθυσίας, στολι­σμένοι με τις αρετές της αυτομεμψίας, της νηστείας, της ταπεινοφορίας, της συνεχούς προσευχής και πά­νω απ' όλα της ταπεινοφροσύνης, της τέλειας εξαφα­νίσεως από του κόσμου την θωριά. Εκείνο πού εύκολα διέκρινες ήταν η βαθειά μετάνοια των μο­ναχών. Τηρούσαν το «μη πολλοί διδάσκαλοι γίνεσθε». Τέτοια δυστυχία σ’ αυτό το Κοινόβιο δεν υπήρχε να ψάχνουν ακροατήριο να τους ακούσουν. Ό κάθε μοναχός δεν είχε κύκλο γνωστών, να λούζεται από τα βρωμόνερα των επαίνων. Σχεδόν και η ψαλ­μωδία και η ανάγνωση γινότανε απλή και ανεπιτήδευτη, για να μη σηκώνεται το φρύδι περισσότερο από κει πού το έθεσε ο Πλάστης. Κάθε επιτήδευση οι γέ­ροι δεν την επέτρεπαν στον χώρο τους. Γι’ αυτούς ήταν ανοικτή μπουκαπόρτα καραβιού, πού θα βου­λιάξει στα μανιασμένα κύματα της κενοδοξίας. Καμιά μυρωδιά δεν επέτρεπαν προτιμούσαν την ξινίλα της απλυσιάς. Ακόμη ούτε την ευωδιά των φυσικών λουλουδιών δεν επέτρεπαν στην Εκκλησία. Φοβότα­νε το «είτε αφή κατεμαλακίσθησαν, είτε όσφρησιν κατεθήλυναν» σαν μεγάλη πτώση. Το μαύρο ξεθω­ριασμένο ράσο, που μόνον μαύρο δεν ήτανε, ήταν ο επενδύτης τους. Κάμποτο βαμμένο στο καλύτερο κναφείο του κόσμου: τα καρυδόφυλλα. Το ηλιοκαμένο πρόσωπο τους, τα ροζιασμένα χέρια με τις φλέβες πε­ταμένες έξω, τα υποδήματα με τις άπειρες φόλες, η ζώνη η ματισμένη σε καταρράκωναν. Ελεεινολογούσες τον εαυτό σου. Χτυπούσες το στήθος, το εργα­στήριο των κακών. Που εκεί μαλακά φορέματα, τρυφερές χούφτες και περιποιημένη κόμμωση;

Περισσότερα: Η μάνα μου η Λογγοβάρδα - Αναμνήσεις του Ηγουμένου της Ιεράς Μονής Δοχειαρίου

Στίς 9/22 Ὀκτωβρίου τοῦ 2018, τήν 10.44 μ.μ. περίπου, κοιμήθηκε ὁ γέροντας Γρηγόριος, ὁ ἐπί 38 ἔτη Καθηγούμενος τῆς Μονῆς Δοχειαρίου. Ἀγωνιστής μοναχός, χαρισματοῦχος ἡγέτης, φωτισμένος νοῦς μέ κριτικό πνεῦμα, στοργικός πνευματικός πατέρας, δόκιμος χειριστής τοῦ λόγου, ἀνακαινιστής καί νέος κτίτορας τῆς παλαίφατης Μονῆς του.

 Ὁ γέροντας Γρηγόριος μαθήτευσε παρά τούς πόδας τοῦ ὁσίου Ἀμφιλοχίου τοῦ Πατμίου ἀλλά καί τοῦ ὁσίου Φιλοθέου Ζερβάκου, ἡγουμένου τῆς Μονῆς Λογγοβάρδας Πάρου. Στά 29 του χρόνια ἔγινε ἡγούμενος τῆς Μονῆς Μυρτιᾶς Αἰτωλοακαρνανίας καί κατόπιν τῆς Μονῆς Προυσοῦ Εὐρυτανίας. Ἀπό τό 1980 ἀνέλαβε τήν ἡγουμενεία τῆς Μονῆς Δοχειαρίου, μετατρέποντάς την ἀπό ἰδιόρρυθμη σέ κοινοβιακή Μονή. Καί οἱ τρεῖς Μονές πού παρέλαβε βρίσκονταν σέ ἐρειπιώδη κατάσταση, ἰδιαίτερα ἡ τοῦ Δοχειαρίου. Ἐδῶ προσέφερε τόν ἑαυτό του ὁλόκληρο στήν ἀνακαίνιση καί τή σωστή λειτουργία μιᾶς ἁγιορειτικῆς Μονῆς, πράγμα ἐξαιρετικά ἐπίπονο.

Τά μέτωπα πολλά. Ἐμπόδια ἀπανωτά. Ἔσοδα ἀπό πουθενά. Περιουσιακἀ στοιχεῖα ἀνύπαρκτα. Ὑποτιμητικά σχόλια ἀπό παλαιούς. Παρ᾽ ὅλ᾽ αὐτά δέν ἐπιδίωξε γνωριμίες μέ πλούσιους φίλους, πολιτικούς συμμάχους καί ἰσχυρούς μέντορες. Ζοῦσε ταπεινά καί ἀπέριττα μέ τό βρισκούμενο, ὅ,τι εἶχε τό μοναστήρι, καί τά ἐλέη τῶν πιστῶν. Ἕνα μόνο ὑποστηρικτή εἶχε καί ἐκεῖ ἀκουμποῦσε ὅλα τά προβλήματά του: τήν Παναγία τή Γοργοϋπήκοο. Ἦρθε στή Μονή Δοχειαρίου γιατί ἔχει Παναγία, ἔλεγε. Ξεκίνησε νά παιανίζει μέ πολύ πόθο τήν Παράκλησή της, μεταφέροντας στήν ψαλμωδία του νησιώτικα μουσικά ἀκούσματα. Ἀπό τότε ἔγινε ἡ Παράκληση θρησκευτικός θούριος στά στόματα ὅλων, εἰς τά πέρατα ἅπαντα. Ξεκίνησε νά τελεῖ τήν ξεχασμένη ἀγρυπνία πρός τιμήν της. Ἀπό τότε πλήθη προσκυνητῶν συρρέουν στή χάρη της, εὐγνωμονώντας γιά τίς εὐεργεσίες της.

Περισσότερα: Ὁ Γέροντας Γρηγόριος Δοχειαρίτης (+9/22 Οκτωβρίου 2018)

Μᾶς προανήγγειλαν πὼς ἄθεοι εἶναι· δὲν πιστεύουν στὸν Χριστό, δὲν πιστεύουν στὴν ἁγία Τριάδα, δὲν ἀναγνωρίζουν τὴν Παναγία, δὲν δέχονται τοὺς ἁγίους Ἀποστόλους, τοὺς Μάρτυρες καὶ τοὺς Ἁγίους. Αὐτὸ τὸ τήρησαν ἐπακριβῶς. Καὶ τὸ τηροῦν ἄχρι τῆς ἄρτι ὥρας. Ὅ,τι μυρίζει λιβάνι καὶ κερί, προμελετημένα τὸ μάχονται. Μάχονται τὴν Ἐκκλησία καὶ προσπαθοῦν αὐτὸν τὸν «μπελὰ» νὰ τὸν διώξουν ἀπὸ τὸν δρόμο τους. Μάχονται λυσσαλέα νὰ μὴν ὑπάρχη σταυρός, νὰ μὴ χτυποῦν καμπάνες, νὰ μὴν ἀνάβη καντήλι. Τὶς ἐρημιὲς καὶ τ᾽ ἀκρογιάλια νὰ μὴ τὰ στολίζουν ἐκκλησιδάκια, ἀλλὰ μπαράκια καὶ καφετέριες. Καὶ τὸ ράσο, τὸ φλάμπουρο τῆς πίστης καὶ τοῦ Γένους, νὰ μὴν ἀνεμίζη στοὺς δρόμους. Ἀφήνουν τὰ χωριά μας χωρὶς παπᾶ, γιατὶ δὲν φτάνουν τὰ λεφτά! Τί νὰ θέλουν τὰ γεροντάκια, οἱ ἀπόμαχοι τῆς ζωῆς; Δάσκαλο καὶ πρόεδρο; Παπᾶ γυρεύουν, λειτουργιὰ ν᾽ ἀκούσουν, καμπάνα νὰ χτυπήση.

Εἶναι φοβερὸ πρᾶγμα νὰ ζῆς σ᾽ ἕνα ὀρεινὸ χωριὸ καὶ νὰ μὴν ἀκοῦς μηδὲ ψάλτη μηδὲ παπᾶ. Γιὰ ὅλα ἔχουν χρήματα. Γιὰ νὰ βοηθήσουν ἕνα παπᾶ νὰ μείνη στὸ φτωχὸ χωριό, ἔχουν ἀνεπάρκεια, ἔχουν δυστυχία. Τοὺς τρώει ἡ ἀνέχεια καὶ ἡ κακομοιριά.

Βρέθηκα παραμονὲς ἑορτῶν στὸν νομάρχη τοῦ Καρπενησίου. Οἱ πρόεδροι, πού, δόξα τῷ Θεῷ, ὑπῆρχαν ἀκόμη τότε στὰ ὀρεινὰ χωριά, κατέβηκαν στὸν νομάρχη νὰ ζητήσουν παπᾶ.

– Δὲν θέλετε –τοὺς λέγει– δάσκαλο;

– Τὰ γράμματα ποὺ θὰ μᾶς πῆ ὁ δάσκαλος τὰ ξέρουμε. Τὰ γράμματα ποὺ θὰ μᾶς πῆ ὁ παπᾶς ζητοῦμε καὶ ἀναζητοῦμε στὰ χωριά μας. Ἡ παρουσία τοῦ παπᾶ στὸ ἐρημωμένο χωριό μας εἶναι ἡ παρηγοριά μας, ἡ παραμυθία μας, εἶναι ἡ παρουσία τοῦ Χριστοῦ. Ὅλοι ρωτᾶνε «Τί λὲς κι ἐσύ, παπᾶ;»

Τόσο ἀφορεσμὸς ἔπεσε στὸ ἑλληνικὸ κράτος ποὺ δὲν μπορεῖ νὰ δώση ἕνα μικρὸ μισθὸ στὸν ἐφημέριο; Θὰ γυρίσουμε πίσω στὰ χρόνια τοῦ μεσοπολέμου κι ἀκόμα πιὸ πέρα καὶ θὰ κάνουμε τὸν παπᾶ στὸ χωριὸ καὶ ράφτη καὶ παπουτσῆ καὶ σαμαρᾶ καὶ πεταλωτή, γιὰ νὰ συντηρήση τὴν οἰκογένειά του; Τί μᾶς ἔμελλε νὰ πάθουμε καὶ ἀκόμα δυστυχῶς δὲν τὸ ἐννοήσαμε. Δὲν πίστεψε ὁ λαὸς ὅτι οἱ ἄρχοντες εἶναι ἄθεοι. Νόμισαν ὅτι αὐτὰ ποὺ λέγαν ἦταν λουκουμόσκονη, ποὺ θὰ τὴν φυσήξουν καὶ θὰ τὴν πάρη ὁ ἄνεμος. Δυστυχῶς, καίτοι μᾶς τὸ διαβεβαίωσαν ὅτι Θεὸ δὲν πιστεύουν, δύο φορὲς τοὺς ψηφίσαμε.

Περισσότερα: Μακαριστός Γέρων Γρηγόριος Δοχειαρίου: Ἡ πιὸ συνεπῆς κυβέρνηση

Κανένα ἀπὸ ἐκεῖνα ποὺ συντελοῦν εἰς τὴν εὐσέβειαν δὲν μπορεῖ νὰ εἰσέλθῃ εἰς ψυχὴν ποὺ εἶναι ἔρημος ἀπὸ προσευχὴν καὶ ἀπὸ δέησιν· ἀλλὰ ὡσὰν πόλις ἀνοχύρωτος εὔκολα μπορεῖ νὰ ὑποταχθῆ εἰς τοὺς ἐχθροὺς ἀπὸ ἔλλειψιν κάθε ἐμποδίου. Τὸ ἴδιο λοιπὸν καὶ ψυχήν, ποὺ δὲν εἶναι ὀχυρωμένη μὲ προσευχές, εὔκολα ὁ διάβολος τὴν ὑποτάσσει καὶ τὴν γεμίζει μὲ εὐκολίαν μὲ κάθε ἁμαρτίαν. Κατ' ἀρχήν, ὅταν ἰδῆ ψυχὴν θωρακισμένην μὲ προσευχὲς δὲν τολμᾶ νὰ τὴν πλησιάσῃ.

Αὐτὸ τὸ ἄρθρο τὸ εἶχα γράψει τό 2004/2005 καὶ τὸ εἶχα κοινοποιήσει σὲ πλήθος Ἱερῶν Μητροπόλεων, Καθηγητῶν Πανεπιστημίου, κ.λπ.. Ἦταν δημοσιευμένο στὸ παλαιὸ Ἀναλόγιον (analogion.net), ἀλλὰ δημοσιεύθηκε ἀργότερα καὶ στὸ φόρουμ Ἀναλόγιον ἐδῶ.

Τὸ κείμενο εἶναι διαθέσιμο σὲ μορφὴ pdf ἐδῶ, παρακάτω σὲ ἁπλὸ κείμενο, και σε μορφή e-viewer στὸ τέλος τοῦ παρόντος.

 
 
Ἐπιτρέπεται ἡ γονυκλισία τὶς Κυριακές;
 
τοῦ Παναγιώτη Δ. Παπαδημητρίου
 
 
Ἔλαβα τὴν ἀπόφαση νὰ γράψω αὐτὸ τὸ ἄρθρο ἀφ’ ἑνὸς μὲν ἀπὸ τὸ γεγονός ὅτι οἱ Ἑλληνοαμερικάνοι, στὶς Η.Π.Α. (Ἑλληνικὴ Ὀρθόδοξη Ἀρχιεπισκοπή), γονατίζουν τὶς Κυριακὲς (στὸ «Τὰ Σὰ ἐκ τῶν Σῶν...») ἐκτὸς τῶν ἡμερῶν τῆς Πεντηκοστῆς[1], καὶ ἀφετέρου ἀπὸ τὴν σχετικὴ γνωμάτευση τοῦ Σεβ. Πατρῶν Νικοδήμου ὡς αὐτὴ εὐρίσκεται στὰ Δίπτυχα τῆς Ἐκκλησίας μας τοῦ 2003 στὸ «Ἄγραφο Τυπικό». Στὸν τίτλο δὲν ἀνέφερα τὴν Πεντηκοστὴ διότι ὀρθῶς κατὰ τὶς ἡμέρες της οἱ ἱερεῖς στὶς Η.Π.Α. λένε στὸν λαὸ ὅτι δὲν ἐπιτρέπεται νὰ γονατίζουν καὶ κανένας λαϊκὸς δὲν γονατίζει. 
 
Ὅτι εἶναι ἀνεπίτρεπτος ἡ γονυκλισία τὶς Κυριακὲς καὶ τὶς ἡμέρες τῆς Πεντηκοστῆς  εἶναι διαταγμένο συνολικὰ ἀπὸ:
 
 
α. τὸν ιε’ Κανόνα τοῦ Ἁγίου Πέτρου Ἀλεξανδρείας (τὸ 304 κατὰ τὸν Ἅγ. Νικόδημο),
 
β. τὸν κ’ Κανόνα τῆς Α’ Οἰκ. Συνόδου (τὸ 325),
 
γ. τὸν Ϥα’ (91ον) Κανόνα τοῦ Μεγάλου Βασιλείου († 378),
 
δ. τὸν Ϥ’ (90ον) Κανόνα τῆς ΣΤ’ Οἰκ. Συνόδου (τὸ 680).
 
 
Σημείωσε ὅτι οἱ δύο Κανόνες τῶν ἀνωτέρω Ἁγίων, ἔχουν ἐπικυρωθεῖ ἀπὸ Οἰκουμενικὲς Συνόδους[2].

 

     Δέσποτα πολυέλεε, Κύριε ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστὲ ὁ Θεὸς ἡμῶν, ἐλέησον ἡμᾶς τοὺς Ὀρθοδόξους Χριστιανούς, καὶ συγχώρησέ μας τὶς πολλὲς καὶ θανάσιμες ἁμαρτίες, γιὰ χάρη τῆς Ὑπεραγίας Μητρός Σου Δεσποίνης ἡμῶν Θεοτόκου καὶ Ἀειπαρθένου Μαρίας, καὶ πάντων τῶν Ἁγίων Σου, καὶ τῶν Ἁγίων ποὺ ἔζησαν καὶ εὐαρέστησάν Σε εἰς τὴν Ἑλλάδα, καὶ γιὰ χάρη ὅσων Ἁγίων ἔχεις τὴν σήμερον (Ἐσὺ γνωρίζεις) στὴν πατρίδα μας Ἑλλάδα, καὶ προσεύχονται ὑπὲρ τῆς σωτηρίας ἡμῶν, καὶ ἀξιώσέ μας τῆς Οὐρανίου Σου Βασιλείας.

     Χάρισέ μας ἐπίγνωση τῶν ἁμαρτιῶν μας, ἰάματα ψυχικά, ἀγάπη, προσευχή, συγχώρηση, ἐλεημοσύνη, ταπεινοφροσύνη, μετάνοια, καὶ ἐξομολόγηση, καὶ ἀποφασιστικότητα καὶ Χάρη νὰ κόψουμε τὶς θανάσιμές μας ἁμαρτίες.

     Φώτισέ μας νὰ πορευόμαστε πάντα στὸ Ἅγιο Θέλημά Σου, νὰ τηροῦμε τὶς ἐντολές Σου ποὺ μᾶς ἄφησες στὴν Καινή Σου Διαθήκη καὶ ἐκ τῶν λόγων Σου καὶ ἐκ τῶν λόγων τῶν Ἀποστόλων Σου, καὶ νὰ τηροῦμε τὶς ἐντολὲς τῶν Οἰκουμενικῶν Συνόδων τῆς Ἐκκλησίας Σου, καὶ τῶν Ἁγίων Σου, καὶ νὰ μὴν ἐκκλίνουμε δεξιὰ ἢ ἀριστερά τῶν Ἐντολῶν Σου.

     Ποίησον ἡμᾶς θερμοὺς Χριστιανούς, καὶ μὴ χλιαρούς, τοὺς ὁποίους ἀποστρέφεσαι. 

     Γνώρισέ μας τὸν ἀόρατο πόλεμο τῶν λογισμῶν, καὶ τὶς παγίδες τοῦ ἐχθροῦ διαβόλου, καὶ ῥῦσαι ἡμᾶς ἀπὸ τοῦ πονηροῦ.

     Φώτισε τὸν λαόν Σου, νὰ Σὲ ἀγαπᾶμε, νὰ ἐκκλησιαζόμαστε τακτικά (καὶ ἀπὸ τὴν ἀρχὴ τῶν Ἀκολουθιῶν), νὰ προσέχουμε τὰ λόγια τῶν Ἀκολουθιῶν τῆς Ἐκκλησίας, νὰ προσευχόμαστε καθημερινῶς (οἰκογενειακῶς) ἀφιερώνοντάς Σου κάποια ὥρα, νὰ διαβάζουμε καθημερινῶς τὸ Εὐαγγέλιόν Σου, νὰ μὴν λέμε γιὰ ἄλλους, νὰ ἀγαπᾶμε τοὺς ἐχθρούς μας, τοὺς συνανθρώπους μας καὶ τὴν γυναῖκα μας (τὸν ἄντρα μας), καὶ νὰ γινόμαστε καλύτεροι Χριστιανοί. 

Περισσότερα: Προσευχή υπέρ των Ορθοδόξων Χριστιανών, και της Πατρίδος μας

ἀπὸ τὸ βιβλίο: Γέροντος Παϊσίου Ἁγιορείτου Λόγοι Α' - Μὲ πόνο καὶ ἀγάπη γιὰ τὸν σύγχρονο ἄνθρωπο, ἔκδ. δ' 2002, Ἱεροῦ Ἠσυχαστηρίου «Εὐαγγελιστῆς Ἰωάννης ὁ Θεολόγος», Σουρωτὴ Θεσσαλονίκης, σ. 157-176.

«Ἀπὸ τὴν κοσμικὴ καλοπέραση, ἀπὸ τὴν κοσμικὴ εὐτυχία, βγαίνει τὸ κοσμικὸ ἄγχος»

«Πᾶνε νὰ ἠρεμήσουν οἱ ἄνθρωποι εἴτε μὲ ἠρεμιστικὰ εἴτε μὲ θεωρίες γιόγκα, καὶ τὴν πραγματικὴ ἠρεμία, ποὺ ἔρχεται, ὅταν ταπεινωθῆ ὁ ἄνθρωπος, δὲν τὴν ἐπιδιώκουν, γιὰ νὰ ἔρθη ἡ θεία παρηγοριὰ μέσα τους»

«Ὅταν δοῦμε ἄνθρωπο μὲ μεγάλο ἄγχος, στενοχώρια καὶ λύπη, ἐνῶ τὰ ἔχει ὅλα - τίποτε δὲν τοῦ λείπει, πρέπει νὰ γνωρίζουμε ὅτι τοῦ λείπει ὁ Θεός»

«Στὴν πνευματικὴ ζωὴ θέλει προσοχή. Ὅταν οἱ πνευματικοὶ ἄνθρωποι κινοῦνται ἀπὸ κενοδοξία, μένουν μὲ ἕνα κενὸ στὴν ψυχή τους. Δὲν ὑπάρχει τὸ πλήρωμα, τὸ φτερούγισμα τῆς καρδιᾶς καί, ὅσο μεγαλώνουν τὴν κενοδοξία τους, μεγαλώνει καὶ τὸ κενὸ μέσα τους καὶ περισσότερο ὑποφέρουν. Ὅπου ἄγχος καὶ ἀπελπισία, ἐκεῖ ταγκαλίστικη πνευματικὴ ζωή. Γιὰ τίποτε νὰ μὴν ἔχετε ἄγχος. Τὸ ἄγχος εἶναι τοῦ διαβόλου. Ὅταν βλέπετε ἄγχος, νὰ ξέρετε ὅτι ἐκεῖ ἔχει βάλει τὴν οὐρά του τὸ ταγκαλάκι»

«Ὅταν νιώθουμε στὸν ἀγώνα μας ἄγχος, νὰ ξέρουμε ὅτι δὲν κινούμαστε στὸν χῶρο τοῦ Θεοῦ. Ὁ Θεὸς δὲν εἶναι τύρρανος νὰ μας πνίγη. [...] Ὁ Χριστὸς ὅλο ἀγάπη, καλωσύνη καὶ παρηγοριὰ εἶναι καὶ ποτὲ δὲν πνίγει, ἀλλὰ ἔχει ἄφθονο πνευματικὸ ὀξυγόνο, θεία παρηγοριά»

Περισσότερα: Ἀπλοποιῆστε τὴν ζωή σας, γιὰ νὰ φύγη τὸ ἄγχος (Ἅγιος Γέροντας Παΐσιος)

Υποκατηγορίες