Αὐτὸ τὸ ἄρθρο τὸ εἶχα γράψει τό 2006 καὶ τὸ εἶχα ἀναρτημένο στὸ παλαιὸ Ἀναλόγιον.

Οἱ ἀπόψεις μου δὲν ἔχουν ἀλλάξει σὲ σχέση μὲ τὸ ἄρθρο, ἀλλὰ ἂν ἔγραφα τὸ ἄρθρο "σήμερα", θὰ τὸ ἔγραφα μὲ πιὸ ἥπιο ὕφος.

Ἐν κατακλεῖδι, εἶμαι σαφέστατα ὑπὲρ τῆς Εὐχῆς, ἀλλὰ κατὰ τοῦ νὰ καταλιμπάνεται ἡ ἀκολουθία στὴν Ἐκκλησία ἀπὸ τὸ κομποσχοῖνι, ἡ ὁποῖα πράξη εἶναι ψιλὴ πλάνη ἐκ δεξιῶν. Ταῦτα δὲ ἔδει ποιῆσαι κἀκεῖνα μὴ ἀφιέναι (Ματθ. κγ' 23). Ἂς διδαχθοῦμε ἀπὸ τὸν Ἅγιο Πορφύριο τὸν Καυσοκαλυβίτη καὶ πάνυ φιλακόλουθο, καὶ τὸν Ἅγιο Ἰωάννη τὸν Χρυσόστομο: «Ἀπατᾷς σαυτόν ἄνθρωπε· εὔξασθαι μὲν γὰρ καὶ ἐπὶ τῆς οἰκίας δυνατόν, οὕτω δὲ εὔξασθαι ὡς ἐπὶ τῆς Ἐκκλησίας ἀδύνατον», Ἅγιος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος, PG 48,725.

Ἐμεῖς οἱ Χριστιανοὶ πρέπει νὰ ἔχουμε πρῶτα ἀπὸ ὅλα τὶς Ἀκολουθίες στὴν Ἐκκλησία μας (σύμφωνα μὲ τὶς διατάξεις τῆς Ἐκκλησίας, καὶ ἰδιαίτερα οἱ Μοναχοί), ἀλλὰ καὶ τὴν προσωπική μας Προσευχή (Κανόνα) στὸν οἴκον (κελλίον) μας.

Ὅπως ἔχουμε τὸ φαγητὸ καὶ τὸ νερό γιὰ νὰ ζήσουμε ὑλικά, ἔτσι πρέπει νὰ ἔχουμε καὶ τὴν Ἀκολουθία στὴν Ἐκκλησία (πρὸ παντός), καὶ τὴν κατ' οἶκον Προσευχή (Κανόνα) γιὰ νὰ ζήσουμε πνευματικά. Οὔτε τὸ νερὸ ἀντικαθιστᾶ τὸ φαγητό, ἀλλὰ οὔτε καὶ τὸ φαγητὸ ἀντικαθιστᾶ τὸ νερό. Ὁ νοῶν νοείτω.

 

[Ἂν δὲν μπορεῖτε νὰ δεῖτε τὸ κείμενο παρακάτω, μπορεῖτε νὰ τὸ κατεβάσετε ἀπὸ ἐδώ]