Αναλόγιον

Μελετῶντας τὴν ἔγκριτη ἱστορικὴ μελέτη τοῦ κ. Κώστα Β. Καραστάθη «Μέγας Κωνσταντῖνος: Κατηγορίες καὶ ἀλήθεια» (ἐκδ. Μπαρτζουλιάνου, 2008), βρῆκα τὴν ἐξῆς ἀξιοσημείωτη ὀπτικὴ γωνία τῆς συναθροίσεως τῶν Ἁγίων Πατέρων τῆς Α' Οἰκουμενικῆς Συνόδου:

«Οἱ ἐπίσκοποι, συνοδευόμενοι ἀπὸ τοὺς πρεσβυτέρους καὶ διακόνους τους, μεταξὺ τῶν ὁποίων βρίσκονταν καὶ ἄτομα ἐξειδικευμένα στὴ διαλεκτική, συγκεντρώθηκαν στὴ Νίκαια τῆς Βιθυνίας. Ὁ Θεοδώρητος περιγράφει ἐναργέστατα τὴ θλιβερὴ εἰκόνα τῶν ἐπισκόπων συνέδρων, ποὺ εἴχαν ὑποστεῖ βασανιστήρια κατὰ τὴν περίοδο τῶν διωγμῶν: "Ἦταν μὲν πολλοὶ μὲ ἀποστολικὰ χαρίσματα, ποὺ διέπρεπαν, πολλοὶ ποὺ ἔφεραν τὰ «στίγματα τοῦ Κυρίου Ἰησοῦ Χριστοῦ», κατὰ τὸν θεῖο Ἀπόστολο, στὰ σώματά τους, ὅπως ὁ Ἰάκωβος ὁ Ἀντιοχείας τῆς Μυγδονίας, ποὺ ἀνέστησε νεκροὺς καὶ τοὺς συνέταξε μεταξὺ τῶν ζωντανῶν, καὶ ἔκανε καὶ ἄλλα μύρια θαύματα, ὁ Παῦλος ὁ Νεοκαισαρείας, ποὺ εἶχε δοκιμάσει τὴ λύσσα τοῦ Λικίνιου, ἔχοντας τὰ δυό του χέρια ἀχρηστευμένα ἀπὸ πυρακτωμένο σίδερο καὶ τὰ κινητικὰ νεῦρα νεκρωμένα. Ἄλλοι μὲ βγαλμένο τὸ δεξὶ μάτι, ἄλλοι μὲ κομμένες τὶς δεξιὲς κλειδώσεις. Ἕνας ἀπὸ αὐτοὺς ἦταν ὁ Παφνούτιος ὁ Αἰγύπτιος. Καὶ γενικὰ ἦταν σὰν νὰ ἔβλεπες συγκεντρωμένο «δῆμο μαρτύρων»" [Θεοδ. Ἐκκλ. Ἱστ. βιβλ., κεφ: 6]».

ΠΡΙΝ ΤΗΝ ΕΞΟΜΟΛΟΓΗΣΗ

Τι είναι η Εξομολόγηση;

Η Εξομολόγηση είναι ενα από τα βασικά μυστήρια της Εκκλησίας. Μας δίνει τη δυνατότητα νά «συμφιλιωθούμε» με τον Θεό, νά εξετάσουμε την πίστη και τη ζωή μας και νά εξασφαλίσουμε πνευματική υγεία. Είναι πράξη μετανοίας. Και μετάνοια σημαίνει αλλαγή του εαυτού μας, στροφή, μεταμόρφωση. Όταν αμαρτάνουμε απομακρυνόμαστε από τον Θεό. Όταν όμως μετανοούμε, ομολογούμε τις αμαρτίες μας και ζητάμε συγχώρεση, επιστρέφουμε σ' Αυτόν.

Η Εξομολόγηση μας απαλλάσσει από το βάρος της αμαρτίας. Επιπλέον μας δίνει τήν ευκαιρία νά συζητήσουμε τους βαθύτερους προβληματισμούς μας, νά δεχτούμε συμβουλές και νά ενισχυθούμε πνευματικά.

Γ'. Καὶ ἔλεγεν, ὅτι ἐὰν λάβῃ τις νόημα θλίψαντος αὐτόν, ἢ ζημιώσαντος, ἢ λοιδορήσαντος, ἢ ὀνειδίσαντος, ἢ εἰκῆ διασύραντος, ἢ πᾶν ὁτιοῦν κακὸν ποιήσαντος, καὶ πλέκει λογισμοὺς κατ' αὐτοῦ, ἐπιβουλεύει τῇ ἰδίᾳ ψυχῇ ὡς οἱ δαίμονες· ἀρκεῖ γὰρ ἑαυτῷ πρὸς ἐπιβουλήν· καὶ τὶ λέγω, πλέκει; Ἐὰν μὴ μέμνηται αὐτοῦ ὡς εὐεργέτου καὶ ἰατροῦ, ἀδικεῖ αὐτὸν τὰ μέγιστα· τί γὰρ λέγεις πάσχειν; οὖτος καθαίρει· καὶ ὀφείλεις μεμνῆσθαι αὐτοῦ ὡς ἰατροῦ πεμφθέντος σοι ἀπὸ τοῦ Χριστοῦ· χρεωστεῖ ὑπὲρ τοῦ ὀνόματος αὐτοῦ παθεῖν, καὶ ὀφείλεις ἔχειν αὐτὸν ὡς εὐεργέτην. Εἰ δὲ οὐκ ἀπαλλάσσῃ κακίας, οὐδὲ ἐπιθυμεῖς ἀπαλλαγῆναι, ἀναίτιος Κύριος ὁ Θεός· αὐτὸ δὲ τὸ πάσχειν, νοσούσης ψυχῆς ἐστιν, εἰ μὴ ἐνόσεις οὐκ ἔπασχες, καὶ ὀφείλεις χάριν τῷ ἀδελφῷ ὅτι δι' αὐτοῦ ἔγνως τὴν ὁδὸν τῆς νόσου σου· καὶ ὀφείλεις δέχεσθαι τὰ παρ' αὐτοῦ ὡς φάρμακα θεραπευτικὰ πεμφθέντα σοι παρὰ τοῦ Ἰησοῦ.